«Η ΤΣΕΡΛΙΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ» σε Μετάφραση Ελένης Βαροπούλου ,
Διασκευή Στρατή Πασχάλη και Δραματουργική Επεξεργασία – Σκηνοθεσία Γιάννη
Καλαβριανού, στο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ»
«Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε», γνωστή από τη θεατρική διασκευή που
παίχτηκε επί χρόνια στο Παρίσι από τη Ζαν Μορώ, είναι ένα από τα έντεκα
διηγήματα που περιέχονται στο βιβλίο του Χέρμαν Μπροχ (γνωστός και από τα
αριστουργήματά του «Οι Υπνοβάτες» και ο Θάνατος του Βιργίλιου) «ΟΙ ΑΘΩΟΙ».
Αυτό το κείμενο που αποτελεί ένα κεφάλαιο από το ιδιόμορφο αυτό
μυθιστόρημα το οποίο δομείται γύρω από κείμενα που γράφτηκαν μεταξύ 1917
και 1949, απετέλεσε τη βάση μιας περαιτέρω δραματουργικής επεξεργασίας από
τους συντελεστής της παράστασης της «οδού Κεφαλληνίας».
Οι ήρωες του Αυστριακού συγγραφέα, ξεπεσμένοι αριστοκράτες, μεσοαστοί αλλά
και λαϊκοί εξαρτημένοι από τους παραπάνω, ζουν βυθισμένοι στον προσωπικό
τους μικρόκοσμο. Ερωτεύονται, ζηλεύουν, επιτίθενται ο ένας στον άλλον,
υποκρίνονται, δολοπλοκούν, μοιχεύονται, ξεκομμένοι από τα υπόλοιπα
κοινωνικά γεγονότα, σε μια Δημοκρατία της Βαϊμάρης που ολοένα ξεπέφτει, ενώ
ο Χίτλερ είναι προ των πυλών.
«Αθώοι» λοιπόν του «αίματος» που θα ακολουθήσει άπαντες, ενώ η ηρωίδα του
έργου, η υπηρέτρια Τσερλίνε θα ζήσει παρασιτικά όλη της ζωή, δίπλα στη
Βαρώνη, με την κρυφή ικανοποίηση ότι κινεί τα νήματα της καταστροφής όλων,
ελέγχοντας την αδυναμία τους να δράσουν.
Τη διήγηση της «Υπηρέτριας Τσερλίνε» είχα την τύχη να παρακολουθήσω για
πρώτη φορά το 1991, από τα χείλη της Αλέκας Παϊζη. Μία διάφανη,
αλαφροϊσκιωτη παρουσία που δούλεψε πάνω στο υπονοούμενο και την
συγκαλυμμένη άρρωστη λαγνεία .
Το αντίθετο δηλαδή από τη στιβαρή, αδρή παρουσία της Τσερλίνε της Μπέττυς
Αρβανίτη και τον εφιαλτικό, σκοτεινό κόσμο που έστησε ο Γιάννης
Καλαβριανός, όπου έρωτας και φόνος και απομόνωση και κυνισμός, είναι
στοιχεία που γίνονται στοιχειά και βασανίζουν ακόμα τους διανοούμενους της
Γερμανίας, όσους ερευνούν και αποκαλύπτουν την κοινωνική και ψυχική συνθήκη
που γέννησε το φασισμό.
Υπάρχει κάτι το θρησκευτικό και συνάμα αμαρτωλό στα πρόσωπα και το
αραχνιασμένο σπίτι (σκηνικά-κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου), ακόμα και το
δάσος δεν είναι παρθένο, η μόνη παρθένα πρέπει να πεθάνει.
Μαρία Κατσιαδάκη, Κώστας Βασαρδάνης, Σύρμω Κεκέ, Εύα Σιμάτου και το
τραγούδι του Γιώργου Γλάστρα, σε μια αξιόλογη παράσταση που σε αναγκάζει να
τρομάξεις και να σκεφτείς.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ