«ΘΕΑΤΕΣ» του Μάριου Ποντίκα, σε Σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου ΕΠΙ
(ΠΛΑΓΙΑΣ) ΣΚΗΝΗΣ του Εθνικού Θεάτρου
Με την μεταπολίτευση το νεοελληνικό θεατρικό έργο ανθίζει στις σκηνές,
συμβάλλοντας μαζί με άλλες τέχνες, σε μια προσπάθεια αυτογνωσίας της
ελληνικής κοινωνίας, που οι δύσκολες μεταπολεμικές πολιτικές συνθήκες
(εμφύλιος, κράτος της δεξιάς, δικτατορία), καθιστούσε σχεδόν απαγορευμένη,
προσδίδοντας στην τέχνη εκείνη την ιδιαίτερη ιθαγένεια που την κάνει
ουσιαστικά διεθνή.
Ένα τέτοιο έργο είναι και οι «Θεατές». Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την
πρώτη του παράσταση το 1978 στη «Στοά» με τον Θανάση Παπαγεωργίου, τη Λήδα
Πρωτοψάλτη, τον Αντώνη Αντωνίου. Εσκαγε μπροστά μας η πληγή του εμφυλίου,
μετά τριάντα χρόνια σιωπής και ίσως ενοχής. Για μας, τους έφηβους της
μεταπολίτευσης, το έργο σήκωνε την αυλαία της ιστορίας και αποκάλυπτε τους
σκελετούς που τότε, τόσο το σχολείο όσο και η οικογένεια μας απέκρυβαν. Δύο
άθλια δωμάτια κάποιας πανσιόν. Ενας ανάπηρος πρώην ταγματασφαλίτης φερέφωνο
της εξουσίας και η απελπισμένη γυναίκα του που θα τον σκοτώσει και θα
σκοτωθεί, για να βγουν μια και καλή από το κάδρο αυτής της μαύρης ιστορίας.
Ένας λούμπεν ηδονοβλεψίας στο διπλανό δωμάτιο που παρακολουθεί το δράμα και
το διηγείται εκστασιασμένος στην ερωμένη του, που την απομυζά οικονομικά.
Μία αποκλειστική νοσοκόμα που εύχεται το θάνατο του ναυτικού συζύγου της.
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου ξετύλιξε την ιστορία μέσα σε μια σιδερένια κατασκευή
που καλυπτόταν από ελληνικά σημαιάκια και μας ζητήθηκε να αφαιρέσουμε όσα
μας εμπόδιζαν στην παρακολούθηση. Εύστοχη ιδέα, που μας κατέστησε κι εμάς
ηδονοβλεψίες των ιστοριών των άλλων, που παίζονται πολλές φορές καλυμμένες
με ένδοξες σημαίες.
Μοιραστήκαμε την αμηχανία της να αντιμετωπίσει ένα ρεαλιστικό κείμενο που
έξυνε πληγές, στην προσπάθειά της να το καταστήσει σημερινά πολιτικό.
Μοιραστήκαμε και την αμηχανία των ηθοποιών (Στεφανία Γουλιώτη, Νικόλα
Παπαγιάννη και Αλκηστις Πουλοπούλου) που δεν έχουν μάθει να προσεγγίζουν
ερμηνευτικά τον λαϊκό άνθρωπο. Αυτόν, τον χωρίς μεταμοντέρνα φόρμα, τον
ακατέργαστα «φυσικό». Αντίθετα ο Νίκος Ψαρράς έμοιαζε να κολυμπά στα νερά
του.
Αλήθεια, το ψυχικά τραυματισμένο τοπίο του σύγχρονου ανθρώπου, πού συναντά
εκείνον τον απελπισμένο του μετεμφυλιακού 1950;
Ισως η ιστορία να μην είναι τόσο μακρινή και πάντα η εξαθλίωση να παράγει
αθλιότητα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ