ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ
Η χειμερινή θεατρική σαιζόν 2007-2008 ξεκίνησε ήδη. Η δημοσιογραφική έρευνα
συγκέντρωσε τα εξής εντυπωσιακά στοιχεία:
Υπολογίζεται ότι 400 περίπου παραστάσεις (υπολογιζομένων των επαναλήψεων,
των νεανικών ομάδων που καλύπτουν τις θεατρικές σκηνές τα δευτερότριτα και
των παιδικών ) θα παρουσιαστούν σε 144 σκηνές των 112 Αθηναϊκών θεάτρων.
Οι παραγωγές αυτές καλύπτουν μια ευρεία γκάμα θεατρικών ειδών από
επιθεώρηση, μιούζικαλ, κλασσικά κείμενα, αρχαίες τραγωδίες, ελληνική
δραματουργία, ξένα σύγχρονα έργα, stand up comedy, μαύρες κωμωδίες,
ανάλαφρες κωμωδίες, σταθερά εμπορικά μπουλβάρ, θεατροποιημένα τηλεοπτικά
έργα, κλπ,κλπ…
Το φαινόμενο αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία και παρότι κάθε χρόνο όλοι
αναφερόμεστε στην παθολογία του ελληνικού θεάτρου, την οικονομική του
δυσπραγία, την έλλειψη κρατικής στήριξης, την διασπορά των δυνάμεών του,
την τηλοψία του κοινού και την αλλοίωση της αισθητικής του, αυτό όχι μόνο
δεν συρρικνώνεται αλλά αντίθετα αναπαράγεται, ανατροφοδοτείται και σχεδόν
ανανεώνεται διαρκώς.
Οσο και αν κανείς διαβλέπει κάποια οφθαλμοφανώς εξωγενή χαρακτηριστικά του,
όπως το αναμάσημα της τηλεοπτικής επιτυχίας διάφορων ηθοποιών νέων αλλά και
παλιότερων και την προσπάθεια είσπραξης της υπεραξίας απ’ αυτήν , παραμένει
το γεγονός ότι η θεατρική πιάτσα πάλλεται, κινείται, καλεί το κοινό να βγει
από το σπίτι του, του προτείνει να παρακολουθήσει από 4 διαφορετικές
παραστάσεις Στρίντμπεργκ ή Τσέχωφ ή Σαίξπηρ, ή τις τέσσερις αρχαίες
ελληνικές τραγωδίες, ή ένα από τα εικοσιδύο έργα της ρώσσικης
δραματουργίας, έως το «Ποιος είναι ο κύριος Κέλερμαν και γιατί λέει όλα
αυτά τα βρωμερά πράγματα για μένα», τον καφκικό «Πύργο» του Μιχαήλ
Μαρμαρινού.
Με έντονο ακόμα στη μνήμη μας το θεατρικό Φεστιβάλ Αθηνών του
καλοκαιριού, αναμένουμε με ενδιαφέρον τα αθηναϊκά μας θέατρα να κάνουν
ταμείο.
ΑΘΗΝΑ 12-10-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ