ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ!!!
Όταν τον Μάιο του 2019 ξεκινήσαμε με το ναυλωμένο μικρό λεωφορείο του
Εθνικού Θεάτρου για το Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων Ελεώνα
Θηβών για να παρακολουθήσουμε μία θεατρική παράσταση, ήμασταν
προετοιμασμένοι για μια κάποιου είδους συγκίνηση.
Την συγκίνηση των «ασφαλών», των «εντός συστήματος», των ευαίσθητων και
«πολιτικά ορθών» σκεπτόμενων ανθρώπων που συμπαραστέκονται στους «εκτός»,
τους «παρίες» με τη βούλα μιας αμετάκλητης δικαστικής απόφασης.
H πρόσκληση ανέφερε τον τίτλο της παράστασης «ΚΟΙΝΗ ΑΦΕΤΗΡΙΑ» καθώς και
τους διοργανωτές:
Το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία των θεατρικών ομάδων του ΕΚΚΝΑ (Ειδικό
Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα και γνωστές ως Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα) και
του ΚΑΤΚΕΘ (Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων Ελεώνα Θηβών).
Δύο ομάδες θα βρεθούν μαζί, πρώτη φορά, για να συνεργαστούν επί σκηνής. Θα
κάνουν μια αναδρομή στο παρελθόν, στις εμπειρίες της ζωής και στα λάθη
τους. Θα δουν τον εαυτό τους ευάλωτο και ταυτόχρονα δυνατό, ικανό να
ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του εγκλεισμού και να εφοδιαστεί με γνώση και
ελπίδα για το μέλλον που τους περιμένει.
Σκηνοθεσία : Στάθης Γράψας, Μουσική Γιάννος Αιόλου και συμμετείχαν ο
Ιωάννης Κ., ο Νεκτάριος Δ. ο Αslan B., o Zdravko D, o Emmanuel G., o Salih
A., o Vassilis V., και άλλοι, έτσι, αναφερόμενοι με τα μικρά τους ονόματα,
προφυλαγμένοι όσο είναι δυνατόν από την ηδονοβλεψία των «κανονικών».
«Εκανα λάθος, λάθη κάνουμε όλοι, αρκεί να μαθαίνουμε από αυτά, όταν βγω
θέλω να κάνω μια καινούργια αρχή…
Σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα, τους εύχομαι
μέσα από την καρδιά μου να προχωρήσουν μπροστά με αγάπη και να μην πονάνε
άλλο….
Δεν είμαστε αριθμοί, είμαστε άνθρωποι με ονόματα και πατρίδες. Είμαστε
ελεύθεροι άνθρωποι και οι πατρίδες μας είναι οι πατρίδες όλου του κόσμου…
Εύχομαι κάποια στιγμή να μπορέσουν να με συγχωρέσουν οι άνθρωποι που έχω
πληγώσει ή που τους έχω κάνει κακό…
Ελπίζω κάποια μέρα να σταματήσουν τα βάσανα των κρατουμένων και να γυρίσουν
στις οικογένειες και στα παιδιά τους.
Δέσποινα μου λείπεις…
Δεν θα γυρίσω να τιμωρήσω αυτόν που με έσπρωξε, θα γυρίσω να του δείξω ότι
είμαι ακόμα όρθιος
Ο κ. Γράψας, προτού εγκατασταθεί στην Αθήνα το 1995, συνεργαζόταν με
τοπικούς θιάσους της Μελβούρνης. Όταν πήγε στην Ελλάδα, συνέχισε τις
σπουδές του στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Κώστα Καζάκου, στο Εθνικό Θέατρο,
και στο Θέατρο Άττις με τον σκηνοθέτη Θεόδωρο Τερζόπουλο.
«Οι εμπειρίες αυτές με στιγμάτισαν και με καθόρισαν και έχω βρει τον τρόπο
να μοιράζομαι την εμπειρία αυτή του θεάτρου με ομάδες όχι επαγγελματικών
ηθοποιών, αλλά με άτομα που έχουν μια διαφορετική ανάγκη να υπάρχουν στην
σκηνή»
ο υλικό των παραστάσεων που έχει ανεβάσει στην Αυστραλία προέρχεται από την
ομάδα. «Η δουλειά γίνεται με τα μέλη της ομάδας και από συζητήσεις μαζί
τους. Πρόκειται καθαρά για βιωματικές ιστορίες. Υπάρχει μια άλλη προσέγγιση
στη θεατρική δράση».
Αναφέρεται και στο τέταρτο τείχος που χωρίζει την σκηνή και τους θεατές.
«’Πέφτει’ το τέταρτο τείχος, ‘μιλάμε’ στους θεατές και απευθυνόμαστε προς
αυτό μέσω της αφήγησης. Υπάρχει και ένα παιχνίδι που γίνεται. ‘Παίζω
θέατρο, και υπάρχω τώρα’, ή ‘αντιπροσωπεύω κάτι άλλο πέρα από μένα, αλλά
αυτήν την στιγμή με αφορά’».
Ο κ. Γράψας λέει ότι στον θεατρικό χώρο υπάρχει ένα διαρκές «πάρε-δώσε»,
μια «φοβερή ανταλλαγή ενέργειας». «Αλίμονο», λέει, «αν σταματήσουμε να
ψάχνουμε και να ερευνούμε ποιοι είμαστε και πού πάμε. Ο καλύτερος τρόπος να
το μάθουμε αυτό είναι μέσω των άλλων απέναντί μας», καταλήγει ο ομογενής
καλλιτέχνης.
ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Από την Θεατρική Ομάδα του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού
ΣΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ
Διανομή
Ο Αγγελος Α., ΄Τάσος Τ., ο Γιώργος Μ και οι επώνυμοι: Αρτεμις Μάνου,
Παναγιώτης Εξαρχέας, Στάθης Γράψας και μουσικοί επί σκηνής ο Κωνσταντίνος
Καρδακάρης (πιάνο) και ο Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί)
Η παράσταση αφιερώθηκε στη μνήμη του Μάικ Καββαδία – Γκόρντον
Η παράσταση αφιερώθηκε στον Μάικ Καββαδία – Γκόρντον, ένα από τα μέλη της
ομάδας, που έφυγε από τη ζωή κατά τη διάρκεια των προβών.
«Ο Μάικ μάς είχε διηγηθεί μια ιστορία, και αυτή θα σας παρουσιάσουμε
σήμερα», ανέφερε απευθυνόμενος στο κοινό, που συνεχώς πολλαπλασιαζόταν, από
φίλους, συγγενείς και ηθοποιούς, ο σκηνοθέτης Στάθης Γράψας, που από κοινού
με τον Φάνη Κατέχο είχαν την επιμέλεια της παράστασης. Ήταν μια παράσταση
ενταγμένη στις δράσεις ανθρωπιστικής στόχευσης που επιμελείται και
οργανώνει το Εθνικό Θέατρο.
«Με την ομάδα συζητήσαμε τις συνθήκες εγκλεισμού που βιώνουν και μια πιθανή
διέξοδο να τις αντιμετωπίσουν» εξηγούσαν στο τέλος ο Στάθης και ο Φάνης,
προσθέτοντας πως «ο καθένας πρότεινε να μιλήσει μέσα από κάποιο πρόσωπο για
να εκφραστεί και να στείλει το δικό του ελπιδοφόρο μήνυμα».
«Ήμουν πάντα κάποιος άλλος, αυτός ο άλλος ήμουν πάντα εγώ», ήταν η
διφορούμενη έκφραση με την οποία γινόταν η είσοδος στη σκηνή ενός
εντυπωσιακού νεαρού δανδή, ντυμένου ιδιαίτερα κομψά, με μακριά σγουρά
μαλλιά, δαχτυλίδια στα λεπτά του δάχτυλα και μια κάπα να ανεμίζει. Ο
αινιγματικός εκείνος νεαρός άνδρας, που υποδυόταν ο Άγγελος Α., ένας
παράξενος ταξιδιώτης που επισκέπτεται ένα κατάστημα τουριστικών ειδών όπου
ο ιδιοκτήτης του, που τον ερμηνεύει ο Στάθης Γράψας, έχει συλλέξει από τα
ταξίδια του στον κόσμο τέσσερα αγάλματα. Πρόκειται για μια γκαρσόνα
(Άρτεμις Μάνου), έναν πιλότο (Τάσος Τ.), έναν ταχυδρόμο (Παναγιώτης
Εξαρχέας) και έναν υπαλληλάκο (Μιχαήλ Μπ). Είναι οι αγαπημένοι μαρμάρινοι
φίλοι του, που δεν αποχωρίζεται ποτέ και του κρατάνε συντροφιά. Ο παράξενος
επισκέπτης ζητάει να αγοράσει τα αγάλματα που όμως δεν πουλιούνται, όπως
υποστηρίζει ο καταστηματάρχης. Την πολύτιμη αυτή συλλογή καταφέρνει να
αποσπάσει ο νεαρός δανδής, κερδίζοντας ένα – ένα άγαλμα μέσα από ένα
παιχνίδι με τον τίτλο «Τι θέλει να πει ο ποιητής». Ένα παιχνίδι κατά το
οποίο κάθε ένα από τα αγάλματα καλείται να συμπληρώσει μια φράση. Όταν η
φράση συμπληρώνεται, τότε το άγαλμα ζωντανεύει, κατεβαίνει από το βάθρο του
και καταλήγει στη συλλογή του παράξενου ταξιδιώτη, έχοντας πια κι ένα δικό
του όνομα.
«Ήθελα να είμαι ελεύθερος, να πετάω στα σύννεφα, ο πόλεμος με μαρμάρωσε,
αλλά τώρα είμαι και πάλι ζωντανός, αγαπώντας τους ανθρώπους» σχολίασε ο
πιλότος, που ήταν ο πρώτος που αποχώρησε για το νέο του σπίτι.
Ο ταχυδρόμος ήταν ο δεύτερος που αποσπάστηκε από τη συλλογή και
ζωντανεύοντας διηγήθηκε τη μικρή του ιστορία, πως δηλαδή ο σύγχρονος κόσμος
έπαψε να γράφει γράμματα κι έτσι ακυρώθηκε κι ο δικός του ρόλος.«Δεν με
περιμένουν όπως παλιά. Νιώθω πως δεν με χρειάζονται» .
Στη συνέχεια έρχεται η σειρά της καφετζούς να ζωντανέψει και του
υπαλληλάκου. Και όλοι μαζί συναντούν στο τέλος τον καταστηματάρχη και
αρχικό τους συλλέκτη, που τους παροτρύνει να τον εμπιστευτούν και να πάνε
να βοηθήσουν κι άλλους”!
Ένα θερμό χειροκρότημα επεφύλαξε το κοινό για όλους τους συμμετέχοντες που
ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους, ενώ την παράσταση έκλεψε με τον ακατέργαστο
αυθορμητισμό και το πηγαίο του χιούμορ ο Γιώργος Μ., που υποδυόταν τον
βοηθό καταστηματάρχη.