ΙΛΙΑΔΑ: Α-Ω
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Δ.Ν. Μαρωνίτης
Κύκλος «Αρχαία κληρονομιά, Νέα προοπτική»
Υπό το βλέμμα ενός σπουδαίου φιλολόγου, που δεν αρκείται στην έγκυρη
απόδοση του αρχαίου κειμένου, αλλά το φιλτράρει μέσα από την θεατρικότητα,
ήτοι μια έννοια παραστατικής αφήγησης, και μιλώ για το βλέμμα του Δ.
Μαρωνίτη, ολοκληρώθηκε η μετάφραση ολόκληρου του Ομηρικού έπους. Με την
ευκαιρία αυτή το Εθνικό θέατρο, τιμώντας τον, αποφάσισε να μας παρουσιάσει
24 Ραψωδίες, εν είδει θεατρικού αναλογίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του
Εθνικού Θεάτρου του κτηρίου Τσίλερ. Επί 24 Πέμπτες 24 ελληνίδες ηθοποιοί
(Λυδία Κονιόρδου, Στεφανία Γουλιώτη, Εύα Κοταμανίδου, Ρένη Πιττακή, Ράνια
Οικονομίδου, Φιλαρέτη Κομνηνού, Κάτια Δανδουλάκη, Πέμυ Ζούνη, Μαρία
Κεχαγιόγλου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Θέμις Μπαζάκα, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, μάγια
Λυμπεροπούλου, Μαρία Σκουλά, Δήμητρα Χατούπη, Μαρία Πρωτόπαππα, Λένα
Κιτσοπούλου, Ελένη Κοκκίδου, Αννα Μάσχα, Λυδία Φωτοπούλου, Μαρία
Ναυπλιώτου, Ρούλα Πατεράκη, Ολια Λαζαρίδου, Αμαλία Μουτούση), θα μας
αφηγηθούν θεατρικά τις παραπάνω ραψωδίες . Πέραν των άλλων, ήδη η θηλυκή
απόδοση της δράσης και στάσης εν καιρώ πολέμου, του αρσενικού, παρουσιάζει
από μόνο του ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Την προηγούμενη Πέμπτη έγινε η έναρξη αυτού του εγχειρήματος, σε μια
κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών αίθουσα, με προεξάρχουσα την Λυδία
Κονιόρδου η οποία απέδωσε την περίφημη σκηνή της διαφωνίας Αχιλλέα και
Αγαμέμνονα .
Η Λυδία Κονιόρδου έχει μακρά εμπειρία στην απόδοση και προσέγγιση των
αρχαίων κειμένων, αλλά και της τέχνης της αφήγησης (στις αρχές του 1990,
μας είχε καθηλώσει με την αφήγηση της Φόνισσας του Παπαδιαμάντη σε
σκηνοθεσία Σ. Χατζάκη).
Με ένα απλό κερί φώτισε την σκηνή και έλαβε θέση πίσω από το αναλόγιο.
Το κεντρικό σημείο της αφήγησης είναι η ουλομένη μήνις του Αχιλλέα και η
ίδια θα μας μεταφέρει το θυμό του με μέτρο, με ρυθμό που κρατάει με την
εσωτερική της μελωδία αλλά και σιγοτραγουδώντας λόγια, αγγίζοντας το
μοναδικό επί σκηνής αντικείμενο ένα έγχορδο μουσικό όργανο που παρέπεμπε
στην αρχαία φόρμιγγα.
Συνδυάζοντας έτσι το λόγο, το μέτρο και το μέλος, πράγματι μας καθήλωσε,
αποδεικνύοντας πως η κυριαρχία της οπτικοποίησης των πάντων
συμπεριλαμβανομένης και της τέχνης, δεν είναι απόλυτη και το κοινό
(συμπεριλαμβανομένων και των νέων) έχει ανάγκη να έρχεται σε επαφή με τα
στοιχειώδη και γι αυτό σημαντικά. Το χειροποίητο και το ουσιαστικό στην
τέχνη, η αισθητική της πυρηνικής αλήθειας συνεχίζει να γοητεύει. Κι αυτό
είναι πολύ ενθαρρυντικό.
ΑΘΗΝΑ 20-10-2010
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ