«ΑΠΟΨΕ ΤΡΩΜΕ ΣΤΗΣ ΙΟΚΑΣΤΗΣ» του Ακη Δήμου, σε Σκηνοθεσία Σταμάτη
Φασουλή στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν»
Υπήρξε κάποτε μια ελληνική ταινία όπου ο πρωταγωνιστής ήδη μακαρίτης,
εν προκειμένω ο Μίμης Φωτόπουλος, επιστρέφει μετά από άδεια του υψίστου για
να βάλει σε τάξη την οικογένειά του που παραπέει μετά τον θάνατό του. Μια
«αθώα» ηθογραφία του 1960, όπου ακόμα ο κόσμος μπορούσε να μπει «σε τάξη»
Στο έργο του Ακη Δήμου ο μετα- μεταμοντέρνος κόσμος μας πάσχει από
έλλειψη εσωτερικής συνοχής με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη μια συνολική
αφήγησή του.
Ο «Ρωμύλος Παπαδάμος» επιστρέφει κι αυτός στην οικογένειά του, στο
μεσοαστικό διαμέρισμά του του 5ου ορόφου στη Θεσσαλονίκη, σήμερα, για να
βάλει σε τάξη τη δική του οικογένεια. Όμως κανείς σ’ αυτήν την κωμωδία δεν
είναι αθώος, ούτε και ο ίδιος.
Η χήρα του Ιοκάστη δεν είναι μια σημερινή χαριτωμένη Πάστα Φλώρα.
Η τρέλα της, η αφέλειά της και η υστερία της, πηγάζουν από την άρνησή της
να νοηματοδοτήσει πραγματικά όσα συμβαίνουν γύρω της και μέσα της. Όλα όσα
αποκαλύπτονται μένουν στην επιφάνεια και τα πρόσωπα του έργου καταναλώνουν
απλώς αδηφάγα πληροφορίες για τον έξω κόσμο, ακόμα και για όσα συμβαίνουν
στα ίδια, με ρηχότητα απελπιστική. Ο κόσμος άλλαξε μόνο και μόνο για να
εκνευρίσει την Ιοκάστη.
Μια σπαρταριστή λίγο «μαύρη» κωμωδία με υπερεαλιστικές πινελιές, που
θίγει με πρόθεση πικρού γέλιου όλα τα σύγχρονα ζητήματα από τη μετανάστευση
και τις αλλαγές των συνόρων, μέχρι τη μοναξιά , το θάνατο, τις ανύπαρκες
οικογενειακές και φιλικές σχέσεις και κυρίως τον ευτελή τρόπο που όλοι μας
αντιμετωπίζουμε τη ζωή.
Αυτό το υλικό ο σκηνοθέτης το αντιμετώπισε ως μια απλή φάρσα. Το
μετέφερε επί σκηνής με τους γνωστούς του επιθεωρησιακούς κώδικες και εν
πολλοίς το ακύρωσε. Ετσι δεν αξιοποιήθηκε η «προσωπική ερμηνευτική τρέλα»
της Σοφίας Φιλιππίδου, ούτε η «σοβαρά γκροτέσκα» φιγούρα του Παύλου
Ορκόπουλου. Διασώθηκε μόνο η «ασταθής θλίψη» του πολλά υποσχόμενου
Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη.