«ΙΧΝΗ» από την Θεατρική Ομάδα «Motus Terrae”, σε σύλληψη και σκηνοθεσία
Γιάννη Κωνσταντακόπουλου, στο Ιδρυμα Κακογιάννη.
Άλλη μια νεαρή θεατρική ομάδα έρχεται να μας κάνει κοινωνούς στις αγωνίες
και τις αισθητικές σκηνικές αντιλήψεις των νέων καλλιτεχνών πάνω στη
συνύπαρξη πραγματικότητας και μυθοπλασίας και μάλιστα στους καιρούς της
κρίσης.
Ετσι μετά το «Σε…Real time», οι πέντε ηθοποιοί της Ομάδας «Motus Terrae”,
έρχονται να ανιχνεύσουν τα «Ιχνη» της μνήμης και τους μηχανισμούς παραγωγής
και συντήρησής της, γράφοντας κυριολεκτικά το θέμα τους επί σκηνής και
ξεδιπλώνοντας τις σκέψεις τους με θεατρικά μέσα μπροστά στο κοινό,
δημιουργώντας μια νέα «πραγματικότητα». Ο,τι ανασύρουμε από τα βάθη της
μνήμης, επανεγγράφονται στο τώρα, δημιουργώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις στο
σήμερα, πριν γίνουν κι αυτές παρελθόν. Στην ουσία όλα μοιάζουν να ανήκουν
εκεί, στο παρελθόν και η συνειδητοποίηση του «χρόνου» αποτελεί ένα
πρωτογενές ανθρώπινο τραύμα που επικαθορίζει την αντίληψή μας για την ίδια
τη ζωή.
Οι ίδιοι λένε ότι αναζητούν τα ίχνη που άφησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια
της πρόσφατης ιστορίας, αλλά και τα ίχνη που άφησε η γενιά που πρόδωσε τα
παιδιά της. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πώς φτάνουμε, κάθε φορά στο «εδώ» και
«τώρα»;
Εγώ διαπίστωσα με τρυφερότητα πως απλώς συνέβη και σ’ αυτά τα παιδιά ό,τι
σε όλους στην ηλικία κοντά στα τριάντα.
Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχει «αποκτήσει παρελθόν» άρα μεγάλωσες.
Η σκηνική λοιπόν παρουσίαση της στιγμής της ενηλικίωσης, έγινε με
χειροποίητα μέσα, με αυτοσχεδιασμούς και το ξεδίπλωμα της ούτως ή άλλως
αποσπασματικής μνήμης που μας συνοδεύει, ακολούθησε το χάρτινο χαλί που
ξεδιπλωνόταν αντίστοιχα και οι ζωγραφιές μοιάζαν με τα στίγματα μνήμης, σαν
ένα καρδιογράφημα που τυπώνεται σιγά-σιγά.
Ελένη Κάκκαλου, Ελένη Ντρογκούλη, Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου, Στράτος
Τρογκάνης, Αποστόλης Ψαρρός, οι ηθοποιοί που στήριξαν σθεναρά το εγχείρημα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ