Ι WILL SURVIVE των Αντίνοου Αλμπάνη, Γιώργου Παπαγεωργίου, Γιάννη
Σαρακατσάνη, σε Σκηνοθεσία Γ. Σαρακατσάνη, στο θέατρο «ΘΗΣΕΙΟΝ»
Είχαμε μάθει ότι την προηγούμενη θεατρική σαιζόν στη Θεσσαλονίκη, στο
Θέατρο Σοφούλη, σ’ ένα υπόγειο στην Καλαμαριά (πρώην μπουζουξίδικο
«Στορκ»), ο νεαρόκοσμος στεκόταν στην ουρά, για να παρακολουθήσει την
παράσταση I will survive (ελληνιστί «θα επιβιώσω»).
Οι συντελεστές της ήταν γνωστοί . Ο Γιώργος Παπαγεωργίου από την
ανατρεπτική «Κατσαρίδα», ο Αντίνοος Αλμπάνης από τους νέους αγαπημένους της
νεολαίας που τον γνώρισε στα τηλεοπτικά «Αγρια παιδιά» και ο Γιάννης
Σαρακατσάνης των βραβευμένων ΑbΟvο.
Δύο νέοι λοιπόν ηθοποιοί υποδύονται τους τελευταίους επιζώντες μιας ολικής
καταστροφής (του κόσμου, της Ελλάδας, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης; Δεν
έχει σημασία) αυτοσχεδιάζοντας σε ύφος stand up comedy, παρόλο που
υποτίθεται ότι δεν πλασάρουν σκετσάκια.
Εμείς την είδαμε στην Αθήνα, στο θέατρο «Θησείον», όπου προαναγγέλθηκε με
τυμπανοκρουσίες, μαζί με πλήθος νέων αλλά και μεγαλύτερων θεατών, που
ήλπισαν να περάσουν μια ξεκαρδιστική βραδιά που θα ξόρκιζε τους
πραγματικούς μας φόβους για μια πραγματική τουλάχιστον οικονομική
καταστροφή.
Πράγματι μας προϋπάντησαν με κέφι, μας μοίρασαν «Kit επιβίωσης» (μία
σακούλα που περιείχε μάσκα smile και μία κάλτσα σφιχτοδεμένη) και για να
επιβεβαιώσουν την interactive διάθεση της παράστασης (διότι χωρίς συμμετοχή
του κοινού τι interactive θα ήταν;), άρχισαν να ρωτούν τους θεατές από τί
πιστεύουν ότι θα καταστραφεί ο κόσμος.
Ολες οι απαντήσεις δεκτές αλλά καμία δεν έπεσε μέσα. Διότι ο κόσμος θα
καταστραφεί, κατά τους συντελεστές από την …Βάνα Μπάρμπα.
Παρακολούθησα ολόκληρη την παράσταση για να διαπιστώσω πώς θα δέσει το
γλυκό, αλλά έπεσα σε ένα χαριτωμένο, ερασιτεχνικό, νεανικό μπάχαλο μα σε
καμία περίπτωση σε ένα δομημένο έστω show.
Παρότι χαρακτηρίστηκε ως εναλλακτικό θεατρικό φαβορί και young theatre που
συναγωνιζόταν επάξια την «Κατσαρίδα», νομίζω ότι δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει
την φανταρίστικη πλάκα.
Δεν με ενόχλησαν τόσο οι ερασιτεχνικές, καρναβαλίστικες παρενδύσεις και
μεταμορφώσεις (αντίθετα κάτω από άλλη δομή και σαφέστερο θεατρικό στόχο θα
με ενθουσίαζαν), ούτε το γενικά ακατέργαστο του πράγματος (κι αυτό για
προσόν θα το εκλάμβανα κάτω από άλλες προϋποθέσεις), περισσότερο με
απογοήτευσε η αμηχανία που κατά τη γνώμη μου έχει καταλάβει τους νέους
καλλιτέχνες για την ουσία της κρίσης. Η έλλειψη δυνατότητας προσέγγισής
της.
Τέλος πάντων, ο «μίζερος, εμμονικός» μετεωρολόγος Αρης (Γιώργος
Παπαγεωργίου) και ο χαλαρός Ομηρος (Αντίνοος Αλμπάνης, κάτι σαν τον όμορφο
pizza boy που αντικατέστησε τον παλιό ερωτύλο υδραυλικό της πολυκατοικίας),
θα συναντηθούν σε ένα κατεστραμμένο super market και θα προσπαθήσουν να
συμβιώσουν παρότι στην προηγούμενή τους ζωή ουδέποτε θα πλησίαζαν ο ένας
τον άλλον, ψάχνοντας να βρουν άλλους επιζώντες. Η ιδέα θα μπορούσε πράγματι
να εξελιχθεί εκτός από μια παρωδία κοινότοπων κλισέ, σε μια
επαναδιαπραγμάτευση με τους όρους της κωμικής τέχνης, των μοντέλων ζωής που
αποδεχτήκαμε και τώρα καταρρέουν με θόρυβο. Αλλά όσο κι αν γελάμε με το
άσχετο τέλος όπου κάποιος θαρραλέος θεατής συμπράττει με τους πρωταγωνιστές
για να «παίξουν» τη σκηνή της Βάνας Μπάρμπα από το προ δεκαετίας σήριαλ «Το
σημάδι του έρωτα», είναι γέλιο αμηχανίας, γιατί το ερώτημα της παράστασης
όχι μόνο δεν απαντήθηκε, δεν τέθηκε καν.