«ΚΑΓΚΟΥΡΩ» του Βασίλη Κατσικονούρη, σε Σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά, στο
Εθνικό Θέατρο
Από το δράμα της ανέστιας οικογένειας των Γεωργιανών μεταναστών στο
«Γάλα» του 2005, ο Βασίλης Κατσικονούρης φτάνει στο σύγχρονο δράμα της
μετανάστευσης των νέων της Ελλάδας του 2015.
Θέμα καυτό, που μπορεί μεν συνειρμικά να παραπέμπει στη μετανάστευση του
’50, ‘60 και των αρχών του ’70, αλλά παρουσιάζεται με έντονες
ιδιαιτερότητες σήμερα.
Στο έργο του συναντώνται πέντε πρόσωπα και δύο αδικαίωτες γενιές.
Στο μικροαστικό διαμερισματάκι που χρειάζονται μόνιμα μερεμέτια,
συναντώνται και συγκρούονται, ο πατέρας, ένας τρυφερός καθηγητής,
συμβιβασμένος με τη ζωή του, που όμως αγαπά τα παιδιά και το επάγγελμά
του, ο γιός, ο Ορφέας, που αρνείται ένα μέλλον σε υποβαθμισμένη θέση του
δημοσίου, (περιμένει μετάταξη στη θέση δεσμοφύλακα, λόγω των αλλαγών στη
δημόσια διοίκηση), ο θείος, πετυχημένος μετανάστης στην Αυστραλία που
προτείνει στον ανιψιό του να τον ακολουθήσει και μια κοπέλα, το κορίτσι του
Ορφέα ως άλλη Νίνα από το Γλάρο του Τσέχοφ , υπερευαίσθητη χωμένη ή χαμένη
στις επιθυμίες και τα ανεκπλήρωτα όνειρα.
Και πανταχού παρόν ο Κέρβερος, ένα πρόσωπο σκοτεινό που παρακολουθει και
παρεμβαίνει στη δράση, ένας Αγγελος Θανάτου που μόνο στο τέλος του έργου θα
δικαιολογηθεί πλήρως ο ρόλος του.
Η δομή και οι χαρακτήρες του έργου παραπέμπουν σε ένα ψυχογραφικό
ρεαλιστικό δράμα που δικαιώνεται όμως μόνο στα πρόσωπα που ο συγγραφέας
γνωρίζει καλά το πολιτισμικό τους υπόβαθρο.
Δηλαδή το πρόσωπο του καθηγητή – πατέρα (είναι ο ίδιος ο συγγραφέας
καθηγητής μέσης εκπαίδευσης) και το πρόσωπο του μετανάστη της προηγούμενης
ιστορικής περιόδου. Της περιόδου που ένας Καζαντζίδης ένωνε την παγκόσμια
μεταναστευτική ελληνική κοινότητα με ένα του τραγούδι.
Η σημερινή ματαιωμένη και πληγωμένη νεολαία με ένα εντελώς διαφορετικό
κοινωνικό στάτους και ψυχικό ισοδύναμο, μένει ακόμα να βρει το συγγραφέα
της.
Μ’ αυτό το υλικό ο Κατσικονούρης θόλωσε δραματουργικά το σκοπό του και την
εξέλιξη των ηρώων του (όπως της νεαρής Μαρίνας ή η παρουσία του Κένταυρου)
και ο Δημήτρη Μυλωνάς στην προσπάθειά του να εκμοντερνίσει ένα κλασσικό
ρεαλιστικό δράμα, μπέρδεψε τα είδη, θολώνοντας ακόμα περισσότερο το τοπίο.
Παρά την προσεγμένη ερμηνεία του Χρήστου Σαπουτζή (πατέρας )και την
μπρουτάλ παρουσία του Σπύρου Τσεκούρα (θείος), αλλά και τις υπόλοιπες καλές
ερμηνείες, η παράσταση έμεινε αντιφατική και αδικαίωτη.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ