«Καθαρή Πόλη» σε Σκηνοθεσία και δραματουργία Ανέστη Αζά και Πρόδρομου
Τσινικόρη, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση
Τα τελευταία χρόνια το θέατρο – ντοκουμέντο, ένα είδος που ταυτίστηκε με
την πολιτικοποιημένη δεκαετία του 1960, έχει εισβάλλει για τα καλά στις
σκηνές μας.
H θεατρική Ομάδα Rimini Protokoll πρωτοανέβασε στη σκηνή του Ηρωδείου –αν
θυμάμαι καλά-, μετανάστες και άλλους πραγματικούς κατοίκους της Αθήνας πριν
μερικά χρόνια.
Το θέμα της μετανάστευσης ως δραματικό υλικό, απασχολεί συχνά το θέατρό
μας.
Πέρυσι στο Φεστιβάλ Αθηνών παρακολουθήσαμε από την Ομάδα Station Athens
και τη Γιολάντα Μαρκοπούλου την παράσταση «Είμαστε οι Πέρσες» που
περιλάμβανε Μαρτυρίες – σοκ απ’ την Αμυγδαλέζα και οδύσσειες προσφύγων απ’
το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές να μπολιάζουν τους Πέρσες και
τις Ικέτιδες . Σαν άλλοι σύγχρονοι αγγελιοφόροι που σέρνουν μια ολόκληρη
βάρκα επί σκηνής, ο Χασάν και οι άλλοι, πραγματοποίησαν μια άλλη απόβαση
στην Ελλάδα του 21ου αι., τόσο διαφορετική από κείνη των Περσών τα αρχαία
χρόνια. Ηταν μια παράσταση γροθιά.
Γιατί τώρα μιλώ γι αυτήν την παλιά παράσταση ενώ πρόθεσή μου είναι να κρίνω
μια άλλη, τωρινή και ζωντανή.
Γιατί η Μέιμπελ από τη Νότιο Αφρική, η Ντρίτα από την Αλβανία, η Ροζίτσα
από τη Βουλγαρία, η Βαλεντίνα από τη Σλοβακία και η Φρέντα από τις
Φιλιππίνες, μετανάστριες και μητέρες, όλες τους πρόσωπα καθαρά και
πραγματικά, που με χαρά και αλαφράδα μας διηγούνται από τη σκηνή της Στέγης
τη ζωή τους και την έως τώρα διαδρομή τους ως καθαρίστριες στην Ελλάδα,
αποτελούν εκείνη τη μειοψηφία που αποτελώντας το πρώτο μεταναστευτικό ρεύμα
στη χώρα μας τη δεκαετία του 1990, τελικά τα κατάφεραν. Τα κατάφεραν παρά
τις δυσκολίες, την απογοήτευση, τη σκληρή δουλειά, το ρατσισμό και τη
σκατοψυχιά του κράτους και τμημάτων της μεσαίας τάξης που βρέθηκε ξαφνικά
με υπηρετικό προσωπικό.
Ετσι συγκινηθήκαμε αλλά και χαρήκαμε μαζί τους, αλλά πρέπει να πούμε μια
μεγάλη αλήθεια. Δεν τάραξαν τα στερεότυπα της ελληνικής μικροαστικής τάξης
, ήταν πολύ προσγειωμένες, πολύ εγκρατείς πολύ «μητέρες» και θυσιαζόμενες
στο βωμό του πρωταρχικού θηλυκού τους προορισμού. Οι σκηνοθέτες αφηγήθηκαν
μια ιστορία χωρίς «γωνίες», μάλλον στα μέτρα μας.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ