«Κατερίνα», του Αύγουστου Κορτώ, σε Σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, στο Θέατρο
«Θησείον»
Δεν είναι τυχαίο που η παράσταση επαναλαμβάνεται κι εφέτος σε γεμάτη
αίθουσα, ούτε και το γεγονός ότι η Λένα Παπαληγούρα που πρωταγωνιστεί, έχει
ήδη τιμηθεί με το τρίτο βραβείο γυναικείου ρόλου.
Η «Κατερίνα», η δραματοποιημένη έκφραση του «Βιβλίου της Κατερίνας», μια
αυτοαναφορική μυθιστορία – κάθαρση του συγγραφέα, ένα τέλος πένθους για την
αυτοκτονία της διπολικής ψυχωτικής μητέρας του, θα ήταν απλά μια
συγκινητική αφήγηση για τη ζωή και το θάνατο μιας δυστυχισμένης άρρωστης
γυναίκας, εάν δεν μετατρεπόταν από την Λένα Παπαληγούρα (τόσο νέα και τόσο
ώριμη) σε ένα ζωντανό παλλόμενο πλάσμα που μας καλούσε κάθε στιγμή να
προσπαθήσουμε να νιώσουμε το δικό της βίωμα.
Ένα θεατρικό πρότζεκτ, ένας μονόλογος , σκηνοθετημένος χειροποίητα από τον
Νανούρη, που με έναν φακό στο χέρι, αντί για μπαγκέτα, διεύθυνε τις ψυχικές
μεταπτώσεις της ηρωίδας, φτιάχνοντας φωτοσκιάσεις.
Η ζωντανή παρουσία του new age τραγουδοποιού Λόλεκ , που με τους ήχους της
κιθάρας του ακολουθούσε την εξέλιξη της ιστορίας σαν ένα καρδιογράφημα,
επέτεινε την αγωνία των στιγμών, έτσι ώστε η ψυχική ενσωμάτωση των θεατών
να μετατρέπει ένα ατομικό τραυματικό βίωμα σε αλήθεια οικουμενικής αξίας.
Εχω γενικά παρακολουθήσει την λογοτεχνική πορεία του συγγραφέα και μπορώ
καλόπιστα να αντιλαμβάνομαι τις στιγμές που το ναρκισσιστικό του κομμάτι
«παίρνει κεφάλι» από τον λογοτέχνη. Και φυσικά γνωρίζουμε όλοι –έχει
φροντίσει ο ίδιος γι αυτό- το τραυματικό οικογενειακό και προσωπικό του
παρελθόν. Και χαίρομαι για τους ανθρώπους που τα τραύματά τους μπορούν να
τα μετουσιώνουν σε έργα κάποιας αισθητικής αξίας. Αλλωστε είναι μια
διαδικασία εξόχως ψυχοθεραπευτική.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, η αφήγηση της Κατερίνας, που ακουμπάει πάνω
στη σκηνή το φως και το σκοτάδι της, τα φάρμακα, τα χάπια, τις κοινωνικές
συμβάσεις, την παιδοφάγα οικογένεια, την αποδοχή του ομοφυλόφιλου γιού, την
ανάγκη της για αγάπη, τον τρόμο της μην την καταπιεί το σκοτάδι και κείνη η
πρώτη της κουβέντα « Ο γιός μου με βρήκε» που επαναλαμβάνεται σπαρακτικά σ’
όλο το έργο και σε μια γκάμα από το μοιρολόι στην κραυγή, ξεπερνάει το
προσωπικό και μας αφορά όλους.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ