«Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ» του Μολιέρου
Από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ΚΡΗΤΗΣ
Σε απόδοση κειμένου (βασισμένη στη μετάφραση του Ιωάννη
Πολίτη),
Δραματουργική επεξεργασία και Σκηνοθεσία : Βασίλη Νικολαϊδη
Ο Μολιέρος είναι ένας κλασσικός συγγραφέας πολύ αγαπητός στην
Ελλάδα, γεγονός που αποδεικνύεται από την πληθώρα των παραστάσεων
των έργων του από τις αρχές ακόμα του 19ου αιώνα έως και τις μέρες
μας. Ισως γιατί έλειψε στην Ελλάδα η αυθαιντική σάτυρα χαρακτήρων,
η κωμωδία όχι τόσο καταστάσεων, αλλά η κωμωδία που στηρίζεται στην
ψυχολογία των διακωμωδούμενων προσώπων και που αυτή είναι ακριβώς
που περιπλέκει τις καταστάσεις. Μόνο η επιθεώρηση πλησίασε κάπως
αυτό το στόχο, αλλά κι αυτή σατύριζε περισσότερο τύπους και όχι
χαρακτήρες.
Ο Μολιέρος όμως στις καλύτερες στιγμές του, πίσω από τις μασκαράτες
του, έχει στραμμένο το βλέμμα του στην ψυχή των ηρώων του,
ξεσκεπάζοντας τις γελοιότητες και τις ακρότητες των ανθρώπινων
συμπεριφορών, φτάνει να στηλιτεύσει τον ίδιο τον χαρακτήρα, τη στάση
ζωής και την έλλειψη αρχών.
«Ο κατά φαντασία ασθενής» αποτελεί το κύκνιο άσμα του. Και αποτελεί
ειρωνία της τύχης
ότι πέθανε ακριβώς παίζοντας τον Αργκάν, σχεδόν επί σκηνής, από
μακροχρόνια
λοίμωξη των πνευμόνων, την ώρα που χλεύαζε την ιατρική του καιρού του
και την αδυναμία
της να σώσει τον άνθρωπο από την ασθένεια, ή το θάνατο (;).
Ελπίζοντας βέβαια ότι αυτό
στο μέλλον μπορεί και να γινόταν εφικτό.
Ο ήρωάς του είναι υποχόνδριος, αρρωστοφοβικός παρότι καθόλα υγιής,
αλλά κυρίως ένας εγωιστής που θέλει όλοι ν’ ασχολούνται μ’ αυτόν και
που κινδυνεύει να χάσει ό,τι αγαπά και να γίνει θύμα όσων τον
εκμεταλλεύονται. Αυτή θα είναι και η τιμωρία του. Όμως ο Μολιέρος
κάνει κωμωδία και στην κωμωδία απαραίτητο είναι το happy end, καθώς
και τα ιντερμέδια, τα τραγούδια, το θέατρο εν θεάτρω.
Βέβαια πλέον η Μολιερική τεχνική και θεματογραφία είναι του παλιού
καιρού και δεν αρκεί η χάρη της τέχνης του