«ΚΑΥΤΟΣ ΠΑΓΟΣ» της Μπράιονι Λέιβερι» σε μετάφραση της Αννίτα Δεκαβάλλα και
Σκηνοθεσία του Τάκη Βουτέρη στο «Θέατρο Εξαρχείων»
Το έργο αγγίζει το πιο φρικτό και αποτρόπαιο έγκλημα. Την παιδοφιλία σε
συνδιασμό με την σεξουαλική κακοποίηση και το φόνο. Και καταφέρνει το πιο
δύσκολο. Να μιλήσει μέσα από την ψυχή δύο γυναικών για το ανθρώπινο
κουράγιο, για την διαχείρηση της απώλειας, για την συμφιλίωση με τον
εσώτερο εαυτό. Παράλληλα τολμάει να προσεγγίσει το θέμα και από την πλευρά
του «θύτη», να προκαλέσει τον οίκτο μας για την τραγική συνθήκη που
δημιούργησε αυτό το ανάπηρο, επικίνδυνο ον. Τολμάει να πει ότι μόνο εάν
εξανθρωπισθεί η κοινωνία μας, θα εξανθρωπισθεί και ο άνθρωπος. Η καταστολή
επιβεβαιώνει απλώς το φρικιαστικό φαινόμενο.
Η συγγραφέας ακολουθεί το ήθος της αρχαίας τραγωδίας. Η βία είναι
αντικείμενο αφήγησης, την νιώθουμε κινητοποιώντας το δικό μας συναίσθημα,
αλλά ταυτόχρονα γίνεται και αντικείμενο επεξεργασίας του νου.
Ετσι η Μπράιονι Λέιβερι, βρίσκεται στον αντίποδα της γνωστής
«αγγλικής» τάσης του σκληρού νατουραλιστικού θεάτρου που χρησιμοποιεί τη
σκηνική βία για να καταγγείλει την ίδια βία.
Η παράσταση ευτύχησε τόσο στη σκηνοθεσία της όσο και τη διανομή.
Η Αννίτα Δεκαβάλλα στο ρόλο της τραγικής μάνας θεωρώ πως βρέθηκε στην
καλύτερη στιγμή της καρριέρας της. Λιτή και σπαραχτική στους αντιστικτικούς
μονολόγους και στους διαλόγους των δύο προσώπων που ακολουθεί το έργο, μας
μετέφερε με ανατριχιαστική καθαρότητα στο συναισθηματικό της ταξίδι.
Αλλά και ο Τάκης Βουτέρης ισορρόπησε το δύσκολο ρόλο του Ραλφ, μας μετέφερε
σκηνικά την ψυχική του διαταραχή, όπως και η Ανθή Ανδρεοπούλου την
εσωτερικά σπαρασσόμενη Αγκνέτα.
ΑΘΗΝΑ 3-12-07
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ