«ΚΙΕΒΟ» του Σέρχιο Μπλάνκο, σε Μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ – Δημήτρη
Ψαρρά, Σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, στο Θέατρο «Επί Κολωνώ»
Στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ, παρακολουθήσαμε την «ευγενή» ήττα του κόσμου
της αριστοκρατίας από το δυναμισμό της νέας ανερχόμενης αστικής τάξης. Ενας
δουλευταράς αλλά αγράμματος αστός τον αγοράζει και φτιάχνει στη θέση του
εξοχικές κατοικίες, καταστρέφοντας το φυσικό κάλλος του τοπίου,
προσδίδοντας υπεραξία στη γη .
Τι συμβαίνει έναν αιώνα μετά; Σήμερα μια οικογένεια αστών, κληρονόμοι ενός
από τα εξοχικά, επιστρέφει σ’ έναν κατεστραμμένο οικολογικά χώρο για να
πουλήσει ξανά. Πλέον το σπίτι θα μετατραπεί σε μέρος του πάρκινγκ ενός
εμπορικού κέντρου, που θα το μεταμορφώσει σε έναν διακοσμητικό, πλαστικό
βυσσινόκηπο.
Οι σημερινοί απόγονοι της δυναμικής αστικής τάξης του προηγούμενου αιώνα,
δεν είναι απλώς βουτηγμένοι σε σκοτεινά αιματοβαμμένα μυστικά, βασανιστές
οι ίδιοι και δολοφόνοι, μέλη αυταρχικών καθεστώτων, ή ηθικοί αυτουργοί.
Ακρωτηριάζουν ή ναρκώνουν τα ίδια τα παιδιά τους για να μην τους κρίνουν.
Εχουν ήδη δηλαδή ευνουχίσει το μέλλον ακόμα και το δικό τους.
Τη ζοφερή εικόνα του παρόντος έρχεται να συμπληρώσει ο θάνατος μιας
ολόκληρης πόλης του «Κιέβου» για άγνωστους λόγους. Ξύπνησε και είχε
πεθάνει.
Ο Μπλάνκο επηρεασμένος από τον λατινοαμερικάνικο «μαγικό ρεαλισμό» αλλά και
την αιματοβαμμένη από δικτατορίες ιστορία της Λατινικής Αμερικής, φτιάχνει
μια αλληγορία γεμάτη συμβολισμούς. Υπερδραματοποιημένη εκδοχή της
ολοκληρωτικής παγκόσμιας κρίσης και του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού,
μέσω μιας υπερδραματικής οικογενειακής, αστικής ιστορίας.
Ακόμα και ο δάσκαλος (που στον Τσέχοφ φεύγει για να ακολουθήσει την ουτοπία
του), γίνεται συνεργός στα βασανιστήρια και τους φόνους και η ενοχή του τον
οδηγεί στην αυτοκτονία.
Οι απόλυτα κλειστοί ορίζοντες του έργου (η τάξη που ηγεμονεύει τον κόσμο
είναι μόνο φονική και καμία άλλη δεν εισέρχεται στον ιστορικό χρόνο για να
την αντικαταστήσει) προκαλούν δυσφορία, ενώ είναι στιγμές που νομίζεις ότι
δραματουργικά το έργο πάσχει από αυτήν την υπερσυσσώρευση δυστυχίας.
Παρόλα αυτά η σκηνοθεσία κράτησε χαμηλούς τόνους και η Φιλαρέτη Κομνηνού
(που ερμηνεύει εναλλάξ με την Καρυοφυλιά Καραμπέτη το ρόλο της μάνας-
ιδιοκτήτριας) συνέβαλε στην προσγείωση του έργου και σε κάθε περίπτωση στην
περισυλλογή.
29-1-2013 ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ