«ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ…2010» του Γιώργου Σκούρτη, σε Σκηνοθεσία Γιώργου
Αρμένη, στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο»
« Ο μηδενιστής συγγραφέας αποδεικνύεται ο ασφαλέστερος προφήτης» έγραφε για
τον Σκούρτη ο Γ. Βαρβέρης στην κριτική του το 1999, όταν ο Γ. Αρμένης είχε
ανεβάσει «Τα κομμάτια και θρύψαλα», εγκαινιάζοντας το θέατρό του στο
Νεοκλασικό της Σπ. Τρικούπη. Το έργο είχε πρωτοανέβη από τον Κάρολο Κουν
και το «Θέατρο Τέχνης» την περίοδο 1976-1977,και μέτρησε 400 παραστάσεις.
Επρόκειτο για μια μεγάλη επιτυχία. Η ελληνική κοινωνία με όλες τις
αντιφάσεις , τις καθυστερήσεις και τις μιζέριες της, καθρεφτιζόταν με
τρυφερό αλλά και συνάμα αποκρουστικό τρόπο στα μονόπρακτα του Σκούρτη,
κάνοντας «κομμάτια και θρύψαλα» την ευωχία της πρώτης μεταπολιτευτικής
περιόδου. Το θεατρόφιλο κοινό, πολιτικοποιημένο κατά τεκμήριο, χώνεψε
εύκολα αυτήν την θλιβερή εικόνα, πιστεύοντας ότι αφορά άλλους.
Πόσο όμως αντέχουν αυτές «οι σκληρές φέτες ζωής» στο πέρασμα του χρόνου;
Υποτίθεται ότι η Ελλάδα εκσυγχρονίσθηκε, το λούμπεν προλεταριάτο της
αντικαταστάθηκε από τους ανθρώπους «χωρίς χαρτιά», τους μετανάστες ή
πρόσφυγες, η γυναίκα βγήκε δυναμικά στην παραγωγή, οι βασανιστές της
χούντας συνταξιοδοτήθηκαν ή πέθαναν, ή φυλακίσθηκαν ή δολοφονήθηκαν από
αυτόκλητους τιμητές, τα παιδιά της μεταπολίτευσης έγιναν golden boys, οι
ηγέτες της γενιάς του Πολυτεχνείου μετατράπηκαν σε απολογητές ή τουλάχιστον
μέρος του πολιτικού συστήματος.
Τι συνέβη λοιπόν σήμερα, και παρακολουθώντας μετά από δέκα χρόνια μια
παράσταση με τα ίδια ουσιαστικά κείμενα (τρία μόλις καινούργια
αντικατέστησαν τρεις παλιές παθολογίες), νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό , σε
συγκινεί και πάλι ένα ποίημα του Τ. Λειβαδίτη, μια αναφορά του Δ. Χατζή,
ένα τραγούδι του Μ. Θεοδωράκη και το Διδυμότειχο Μπλουζ;
Συνέβησαν ακριβώς όλα τα παραπάνω.
Συνέβη ότι πια η κατάρρευση είναι συνολική. Και το κείμενο του Σκούρτη τόσο
προκλητικό στην εποχή του, αποδείχτηκε όντως προφητικό. Οι εξελίξεις στη
χώρα αποδεικνύουν την ήττα της κοινωνίας. Μια ήττα που δεν είναι συγκυριακή
αλλά έχει τις ρίζες της στη σταδιακή διάβρωση των παλιών γόνιμων εδαφών
της.
Ο Σκούρτης λοιπόν μας κάνει μαθήματα ελληνικής κοινωνικής ιστορίας. Το
προσπάθησε πριν τριάντα τρία χρόνια και δεν τα κατάφερε. Ισως τώρα να ήρθε
ο καιρός .
Η σκηνοθεσία του Γ. Αρμένη έμοιαζε να μην μασάει τα λόγια της. Αδρή έως και
ανεπεξέργαστη στόχευε στο ευθύβολο και στη συγκίνηση του θεατή. Ο ίδιος
βρήκε εξαιρετικό ρυθμό με μια ώριμη ερμηνευτικά Τζένη Σκαρλάτου, (έπαιζε
και στην παράσταση του 1999).
Οι υπόλοιποι ερμηνευτές (Λεωνίδας Αργυρόπουλος, Φαίη Βολόρου, Εύη
Εμμανουήλ, Βασιλική Μακρή, Κωνσταντίνος Αρμένης, Σάκης Σιούτης)
εξυπηρέτησαν με αυταπάρνηση το σύνολο, με άνισες όμως επιδόσεις.
Η μουσική του Γιάννη – Σπυρόπουλου – Μπαχ επένδυε την συγκίνηση.