ΜΑΪΚΛ ΦΡΕΪΝ «ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ»
Από το ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ και το ΘΕΑΤΡΟ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ
Σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη
Όταν η ιστορία και η επιστήμη γίνονται θεατρικό έργο και μάλιστα πετυχημένο
από την άποψη της παραστατικότητάς του, της ψυχολογικής προσέγγισης των
χαρακτήρων του και της ειλικρίνειας των εκδοχών που παρουσιάζει, τότε
έχουμε να κάνουμε με κείνες τις πολύτιμες στιγμές όπου η τέχνη παίζει στο
ακαίρεο το ρόλο της. Δηλαδή βαθαίνει την ίδια την έννοια της αλήθειας.
Γιατί στη θεατρική εκδοχή των γεγονότων, προέχει το ήθος του ανθρώπου. Η
φύση των ανθρώπινων σχέσεων, η αβεβαιότητα στις ερμηνείες των προθέσεων του
άλλου. Το έργο είναι μια ιστορία μνήμης, φιλίας, απώλειας.
Η «Κοπεγχάγη» βασίζεται στη ζωή δύο διάσημων πυρηνικών φυσικών οι οποίοι
συνέβαλαν ο καθένας με τον τρόπο του στην κατασκευή της ατομικής βόμβας.
Συνέβαλαν στη νέα φρίκη. Τι κι αν ο ένας ανήκε στο στρατόπεδο των συμμάχων
και ο άλλος των ναζί. Από το έργο αναδεικνύεται η ευθύνη του επιστήμονα
απέναντι στο ανθρώπινο γένος.
Το έργο απαιτεί από τους ηθοποιούς τη δεξιοτεχνία ενός σολίστα και την
αρμονία ενός τρίο σε μουσική δωματίου.
Ο Τάκης Βουτέρης το σκηνοθέτησε (αλλά ερμήνευσε επίσης και το ρόλο του) στο
ημίφως, όπως ακριβώς μισοεμφανίζεται και η αλήθεια Η Αφροδίτη Γρηγοριάδου,
γήινη και πρακτική, υποστηρίζει υποκριτικά την θυλική εκδοχή της αλήθειας.
Ο Κώστας Καζάκος με την υποκριτική του σταθερότητα επέβαλε την σκηνική
παρουσία του Μπορ, κατέδειξε τις ψυχολογικές του διακυμάνσεις και κυρίως
ερμήνευσε μπροστά μας τη σταδιακή προσέγγισή του στην «αλήθεια».
Σ’ αυτές τις δύσκολες για την ειρήνη ημέρες, το έργο στο θέατρο «Τζένη
Καρέζη» συνεχίζει να μας υπενθυμίζει ότι η ιστορία όταν δεν διδάσκει,
εκδικείται.
ΑΘΗΝΑ 26-3-03
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ