«ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ» του Χάϊνερ Μίλερ στο πλαίσιο του Φεστιβαλ Αθηνών, σε μετάφραση
Ελένης Βαροπούλου και σκηνοθεσία Ρενάτε Τζετ
Ο Μύλλερ, αυτός ο συγγραφέας που δικαίως θεωρείται ως η σπαραχτική φωνή
του 20ου αιώνα, γράφει ένα διαλογικό επεισόδιο στηριγμένο στο γνωστό
μυθιστόρημα του Λακλό «Επικίνδυνες Σχέσεις». Στην ουσία όμως, δεν τον
ενδιαφέρει ο πόλεμος των δύο φύλων, τον ενδιαφέρει η συνειδητοποίηση της
απώλειας κάθε αθωότητας, του ανθρώπινου πένθους, η απομάκρυνση από κάθε τι
το φυσικό, η εσωτερική σήψη, η παρακμή του ανθρώπινου είδους, το έρημο
τοπίο εντός και εκτός. Ο έρωτας δεν αποτελεί πιά αντίσταση στο θάνατο,
γίνεται παιγνίδι θανάτου. Το μόνο ανθρώπινο μια κάποια μελαγχολία των
ηρώων. Αυτός είναι ο προσωπικός κόσμος του Μύλλερ.
Αν όπως ισχυρίζεται η ψυχανάλυση κανείς δεν μπορεί να ονειρευτεί το θάνατό
του γιατί δεν είναι δυνατή η αναπαράστασή του (κανείς ζωντανός δεν έχει
βιώσει το θάνατό του), μένει μόνο το θέατρο και οι σκηνικές του
αναπαραστάσεις.
Η Ρενάτε Τζετ επέλεξε να μας μεταφέρει το έργο όχι ως αφορμή για σκέψη αλλά
ως μια αναπαράσταση μιας παγωμένης εικόνας που συνειρμικά παραπέμπει σε
εικόνα θανάτου.
Μια λαμπερή μεταλλική πασαρέλα συνέδεε τις δύο αίθουσες του «Σχολείου» και
οι δύο ήρωες (η Μαρτέιγ και ο Βαλμόν) βρίσκονταν απομονωμένοι στα άκρα των
δύο χώρων, επικοινωνώντας ο ένας με το μηχανικά προβαλλόμενο είδωλο του
άλλου .
Αυτό το ενδιαφέρον αρχικά σκηνοθετικό εύρημα , καθήλωσε την όλη παράσταση
στην απόλυτη στασιμότητα.
Σ’ αυτό το πλαίσιο λειτούργησε η Μπέτυ Αρβανίτη και ο Χρήστος Στέργιογλου,
στερώντας έτσι τη θνήσκουσα ψυχή των ηρώων, από την ενσάρκωση των ρόλων που
υποδύονταν.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε παρακολουθήσει πολύ πιο καταλυτικές σκηνικές
προσεγγίσεις του ερεβώδους αυτού κειμένου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ
6- 10-08