Σ’ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ
Της Λούλας Αναγνωστάκη
Σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή
Στη Νέα Σκηνή του θεάτρου της οδού Κυκλάδων
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κατακερματισμένης συνείδησης, οι
ήρωες του νέου έργου της Αναγνωστάκη, δεν μπορεί παρά να συναντηθούν σε μια
ευρωπαϊκή πρωτεύουσα γεμάτη μετανάστες – στο Βερολίνο ας πούμε – με φόντο
ένα φόρουμ ειρήνης, γεμάτο από τους ήχους της πόλης και των διαδηλώσεων
κατά της παγκοσμιοποίησης, με την ελπίδα ότι ο καθένας τους θα βρει εκεί
μια απάντηση και ένα μέλλον για τη ζωή του.
Όμως στις παρούσες συνθήκες, η σύγχρονη κόκκινη Ρόζα και ηρωίδα του
επίδοξου συγγραφέα Αγη, δεν μπορεί να είναι παρά ένα πληγωμένο κορίτσι, ένα
βαποράκι που θα σκοτωθεί αντιηρωικά στο δρόμο την ώρα της συναλλαγής.
Το ατομικό και το συλλογικό, το προσωπικό δράμα και οι κοινωνικές
αντιστοιχίες, η σύγχιση και ο φόβος, η εμπορική συναλλαγή, το λαθρεμπόριο
ναρκωτικών, σε αντίστιξη ή και άμεσα συνδεόμενα με τις πολιτικές
πρωτοβουλίες και την κοινωνική δράση.
Η ρεαλιστική πρόφαση του έργου υποχωρεί μπρος στους ποιητικούς μονολόγους
των ηρώων, στους οποίους παρεισφρύουν ως διακείμενα, κομμάτια του Χειμωνά,
του Ελιοτ, του Τσέχοφ , του Αναγνωστάκη.
Ο δραματουργικά αδύναμος κρίκος του έργου είναι η φορτισμένη παρουσία μιας
σκοτεινής αρχαιτυπικής μητέρας, που το οικογενειακό της δράμα και το
οιδιπόδειο σύμπλεγμα, αδυνάτισε τη συνοχή της πλοκής.
Γιατί σήμερα τίποτα τέτοιο δεν απαιτείται για να δικαιολογηθεί η επιλογή
της φυγής και των ναρκωτικών . Αρκεί η ίδια η συγκυρία.
Η σκηνοθεσία όμως του Βογιατζή δεν μετέφερε απλώς το έργο επί σκηνής.
Συνδημιούργησε το έργο και απαλύνοντας την ελλειπτική αίσθηση, μεγένθυνε
τον βασικό του πυρήνα.
ΑΘΗΝΑ 3-3-03
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ