«ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, σε Μετάφραση Αρη Αλεξάνδρου και
Σκηνοθεσία Δημήτρη Καταλειφού, στη β’ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού
Κεφαλληνίας.
Μέσα στην αγριάδα των τελευταίων καιρών, το ατμοσφαιρικό διήγημα του
Ντοστογιέφσκι, γραμμένο το 1848, ήλθε σαν βάλσαμο στην ψυχή μας για να μας
θυμίσει εκείνο τον σπάνιο τύπο ανθρώπου, τον Ονειροπόλο που αρχίζει να ζει
πραγματικά μόνο όταν χαμηλώνουν τα φώτα της πραγματικής ζωής.
Το έργο έχει καθιερωθεί και μέσα από τον κινηματογράφο (στη Ρωσία το 1992)
αλλά και τις θεατρικές του διασκευές τόσο στην Ευρώπη όσο και στο
Χόλυγουντ.
Τι θα συμβεί λοιπόν μια Λευκή καλοκαιριάτικη νύχτα στην Πετρούπολη, όταν ο
Ονειροπόλος μας συναντήσει την Ντάστενκα;
Τι θα γίνει όταν δύο μοναχικά πλάσματα πλησιαστούν αθώα και
αδιαμεσολάβητα, μια υγρή νύχτα στην έρημη Πετρούπολη και ανταλλάξουν τα
μύχια της ψυχής τους χωρίς ντροπή, όπως (προβάλλοντας την επιθυμία του ο
θρησκόληπτος συγγραφέας) δύο νέοι πριν το προπατορικό αμάρτημα, ήτοι την
αίσθηση της ενοχής;
Τι θα συμβεί στον Ονειροπόλο μας όταν έλθει αντιμέτωπος με την
πραγματικότητα μέσω του έρωτα που μέλλει να διαψευσθεί. Τουλάχιστον λίγες
στιγμές απόλυτης ευτυχίας, όταν νιώθεις πως κατέχοντας την ψυχή του άλλου,
αγγίζεις τ’ αστέρια.
Χωρίς διδακτικά κηρύγματα και πολύπλοκες ψυχολογικές προσεγγίσεις ,ο
Ντοστογιέφσκι αναδεικνύει τις ίδιες τις ανθρώπινες ιδιότητες των πλασμάτων
του, φτιάχνοντας λεπταίσθητους χαρακτήρες. Κυρίως νομιμοποιεί την ανθρώπινη
επιθυμία, καθάροντάς την από την «πολύ συνάφεια του κόσμου».
Ο Καταλειφός έστησε τους ήρωές του μέσα στην υγρή ατμόσφαιρα και το τοπίο
μιας προκυμαίας, μεταφέροντας τη σαγήνη μιας νύχτας που αρνείται να γίνει
απόλυτη. Χαμηλότονα και με αίσθηση των φωτοσκιάσεων, χωρίς υπερβολές,
άλλωστε ποτέ δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιες. Αντίθετα ανέδειξε την
αίσθηση αβεβαιότητας που διακατέχει τους ήρωες σχετικά με την εξέλιξη των
συναισθημάτων τους και της κατάστασης που έχουν εμπλακεί.
Η Λουκία Μιχαλοπούλου επιβεβαίωσε τη φήμη της ως μία από τις καλύτερες
ηθοποιούς της γενιάς της, ερμηνεύοντας τη Ντάστενκα τρυφερά αλλά και
δυνατά, σε όλη τη γκάμα της συναισθηματικής της εξέλιξης.
Αλλά και ο Στάθης Ματζώρος απέδωσε όλη τη συγκινητική παιδικότητα του
Ονειροπόλου του φτάνοντας στην σκηνή της εξομολόγησης του έρωτά του, σε
εξαιρετικό επίπεδο ερμηνείας.
ΜΟΣΧΟΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ