ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ «Ο ΠΟΘΟΣ» του Τενεσί Ουίλιαμς σε Σκηνοθεσία – Σκηνικά Αντώνη
Καλογρίδη, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Το ανέβασμα ενός κλασικού έργου από αυτά που πλέον κατέχουν εμβληματική
θέση στην παγκόσμια δραματουργία, αποτελούν πάντα πρόκληση για ερμηνευτές
και σκηνοθέτες
Απαιτούν ταυτόχρονα μια τόσο νέα στάση κάθε φορά, ώστε τουλάχιστον να
ακυρώνονται οι συγκρίσεις με το παρελθόν και τους διάσημους συναδέλφους
τους.
Ο Αντώνης Καλογρίδης αντιμετωπίζει τα θεατρικά κείμενα μέσα από ένα
σημερινό, σκληρό και απτό τρόπο. Οι συγκρούσεις σωματοποιούνται επί σκηνής,
ο ζόφος παίρνει σκηνική υπόσταση.
Ετσι μετέφερε και τη σύγκρουση της Μπλανς Ντυμπουά με τον Στάνλεϋ Κοβάλσκι.
Την εσωτερική της σύγκρουση ανάμεσα στο πάθος και το θάνατο. Την
ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα.
Μεταφέροντας επί σκηνής υλικά τις φαντασιώσεις, τα φαντάσματά της, τις
ενοχές της, τον πόθο της για εξαγνισμό.
Σε έναν σκηνικό χώρο που λειτουργούσε κινηματογραφικά σε τρία επίπεδα, έτσι
ώστε η εσωτερική ζωή και το σπίτι, μαζί με το δρόμο, το ξενοδοχείο
«flamigo”, το λιμάνι, τα στενοσόκακα, τους ναύτες, τις πόρνες, το βιασμό,
τον πεθαμένο νεαρό ομοφιλόφυλο άνδρα της , το φίλο του και την καρότσα μιας
νταλίκας με την ένδειξη “fragile”, να αποτελούν μέρος του ίδιου
ψυχικού τοπίου της Μπλανς, ξεδίπλωσε το έργο, χωρίς περικοπές και με στόχο
μια καθαρή άμεση μάχη αντιθέτων με αμφιλεγόμενο νικητή.
Φυσικός του σύμμαχος η στιβαρότητα της Πέμυ Ζούνη. Η εξαιρετική ηθοποιός
μας έφερε μία Μπλανς όχι τόσο εύθραυστη όσο η παραπάνω ένδειξη. Μία γυναίκα
που επιλέγει ακόμα και τον τρόπο της ήττας της.
Αντίθετα ο Στάνλεϋ του Βασίλη Μπισμπίκη δεν διέθετε τις απαραίτητες ρωγμές
ώστε ο «παλιανθρωπισμός» του να μην προβάλλει συμπαγής όπως ίσως θα ήθελε ο
συγγραφέας.