“ΜΑΜ» του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά
στον Εξώστη του θεάτρου «ΑΜΟΡΕ»
«Για να οικειοποιηθεί το θέατρο ένα κείμενο, το τρώει, το μασάει και
τελικά το χωνεύει», καταθέτει ο θεατρικός συγγραφέας Λούκας Μπάιρφους, αλλά
ο Σάκης Σερέφας περισσότερο ποιητής παρά θεατρικός συγγραφέας, οδηγεί τη
σκέψη πιο πέρα: «Τη ζωή αξίζει κανείς να την φάει με το κουτάλι», μοιάζει
να μας λέει στη σουρεαλιστική του αληγορία, όπου οι συνταγές του δεν είναι
μόνο συνταγές μαγειρικής, αλλά συνταγές μνήμης, αφομοίωσης των υλικών του
βίου, συνταγή ζωής.
Ένα έργο για την επώδυνη ενηλικίωση, την αποδοχή της απώλειας, την
κατάκτηση της εσωτερικής μας ελευθερίας.
Τρυφερό και λιτό στη διατύπωσή του, ποντάρει στην διέγερση των αισθήσεών
μας, την μυρωδιά, τη γεύση, την αφή, την ακοή, την όραση για να προσφέρει
μια αισιόδοξη εκδοχή της τραγικής διάστασης της ύπαρξης.
Η παράσταση σκηνοθετημένη με απλότητα και χιούμορ από την Ελένη
Μποζά, υπηρετήθηκε με αβρότητα από τον Δημήτρη Πιατά, ιδανικό αφηγητή της
παιδικής ηλικίας (όλων μας;). Στον αντίποδα της αδηφάγου Νόνας, (ρόλο που
είχε υπηρετήσει στο παρελθόν με σουρεαλιστική τρέλλα), εδώ, το φαγητό
τιμάται στο μέτρο που λειτουργεί συμβολιστικά μιας εσωτερικής διαδρομής.
Ο Σωκράτης Πατσίκας, παρέπεμπε με γλυκύτητα στο σωματότυπο του Ζοζέφ της
παιδικής ηλικίας του αφηγητή, ενώ σε αντίστοιξη ο Βασίλης Καραμπούλιας,
ένας αποστεωμένος, αλλά σοφός Μεγάλος που οι συνταγές του καθοδηγούν την
ενηλικίωση του νεαρού Ζοζέφ.
AΘΗΝΑ 29-10-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ