ΧΑΪΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ «ΜΑΟΥΖΕΡ» σε μετάφραση Ελένης Βαροπούλου και σκηνοθεσία –
σκηνική εγκατάσταση Θεόδωρος Τερζόπουλος
Η διαρρύθμιση της αίθουσας του θεάτρου «ΑΤΤΙΣ» σε προϊδεάζει ότι εδώ
πρόκειται να συμβεί κάτι που αναγκαστικά σε περιλαμβάνει. Η θέσεις των
θεατών έχουν καταληφθεί από πορταίτα γνωστών αγωνιστών της Εθνικής
Αντίστασης. Οι θέσεις οι δικές μας είναι τοποθετημένες στις δύο πλευρές
ενός διαδρόμου όπου στις δύο άκρες του κάθονται ο Σκηνοθέτης από τη μια και
από την άλλη μια πραγματική ηρωίδα της Αντίστασης, η εκφωνήτρια της
εκπομπής «Ελεύθερη Ελλάδα» του ραδιοσταθμού της Μόσχας, Μαρία Μπέκου. Πίσω
της και πιο ψηλά, ένας εργάτης-επαναστάτης πετάει κόκκινες προκηρύξεις.
Ολοι αποτελούμε μέρος ενός λαϊκού δικαστηρίου. Από το διάδρομο – πασαρέλλα
ξεπροβάλλουν τρία κεφάλια, ως ήδη διαμελισμένα κομμάτια ενός πρώην ενιαίου
σώματος. Κεφάλια επαναστατών που πρόκειται να πέσουν, γιατί παραβίασαν τους
κανόνες της επανάστασης, επειδή σκότωσαν ή δεν σκότωσαν αρκετά.
Το έργο, ποιητική ραψωδία πάνω στο θέμα του ανθρώπινου μέτρου, τοποθετείται
χρονικά στην Οκτωβριανή Επανάσταση και μοιάζει να θέτει το αιώνιο ερώτημα
«τι είναι ο άνθρωπος» και ποια τα όρια της επανάστασης που φιλοδοξεί ν’
αλλάξει τον κόσμο.
Όμως τελικά το κείμενο του Μύλλερ αναδεικνύει περισσότερο την ίδια την
τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας, παρά το δράμα του ανθρώπου ως πρόσωπο
που εμπλέκεται σε μια ιστορική συνθήκη που υπαγορεύει τις επιλογές του. Στη
δίνη της εκάστοτε σύγκρουσης αναδύεται ένα σκοτεινό ανεξέλεγκτο
υποσυνείδητο κομμάτι του εαυτού του, που προδίδει τις ενσυνείδητες
προθέσεις που πλέον υλοποιούνται μόνο με το λόγο. Αυτόν τον λόγο που
παράγει την ιστορία.
Η ιδιαίτερη όμως συνεισφορά του σκηνοθέτη, ενός θεατρανθρώπου που επιμένει
να κάνει πολιτικό θέατρο με «Π» κεφαλαίο, πέρα από την απόλυτη θεατρική
απόδοση του ποιητικού έργου, είναι η σκηνική πραγμάτωση μιας διανοητικής
επανατοποθέτησης του οντολογικού κειμένου στην ιστορικότητά του, εξού και η
δραματική παρουσία της ίδιας της Μπέκου επί σκηνής και τα τραγικά πορτραίτα
των αγωνιστών του ελληνικού εμφυλίου. Γιατί το θέατρο δεν είναι απλή
διανοητική άσκηση αλλά στοχεύει στην κινητοποίηση της σωματικής μας μνήμης
μέσω του συναισθήματος για να μετασχηματίσει το ιδίο το βίωμα του θεατή.
Ερμηνεύουν συγκλονιστικά οι Θανάσης Αλευράς, Στάθης Γράψας, Αντώνης
Μυριαγκός, Αλέξανδρος Τούντας)
ΑΘΗΝΑ 27-05-09
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ