«ΜΑΣΚΑΡΑΤΑ» του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, σε απόδοση Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία
Στάθη Λιβαθηνού, στην Πειραιώς 260 (Φεστιβάλ Αθηνών)
Ο Μιχαή Λέρμοντοφ πέθανε σε ηλικία 37 ετών και πρόλαβε από τα 21 του χρόνια
έως το θάνατό του, να αποδώσει ποιητικά τα ίδια θέματα με τον Πούσκιν, τον
Γκόγκολ και τον Ντοστογιέφκι, δηλαδή τα θέματα της λογοτεχνικής Ρωσίας του
19ου αιώνα μέσα από την προσωπικότητα ενός χαροπαίχτη.
Ο μοναχικός του ήρωας (Ευγένιος Αρμπένιν- Δημήτρης Παπανικολάου) κινείται
ανάμεσα στον παρηκμασμένο κόσμο της ρώσικης αριστροκρατίας, την υποκρισία
και την ματαιότητά του, που σκοτώνει την πλήξη της με την χαρτοπαιξία, τις
διασκεδάσεις και τις ερωτικές ίντρικγκες.
Ταυτόχρονα αντιμετωπίζει ως άλλος Οθέλλος την αγνή του σύζυγο Νίνα (Μαρία
Ναυπλιώτου) επιφυλλάσσοντάς της το ρόλο της Δεισδαιμόνας.
Φυσικά υπάρχει κάποιος κυνικός Πρίγκιπας Ζβέζντις (Νίκος Κορδώνης) όπως
επίσης και κάποια ερεβώδης Βαρόνη Στραλ ( Μαρία Κίτσου) ως αφορμή για να
ελευθερωθεί η αλαζονία που θα τινάξει στον αέρα τον ευάλωτο κόσμο του.
Γύρω τους κινείται ένα πλήθος μασκαρεμένο, και η πρόφαση του αποκριάτικου
χορού δίνει στο συγγραφέα την ευκαιρία να μιλήσει για τη μασκαράτα της
ψυχής.
Ο Λιβαθινός έστησε την παράσταση σαν μια ποιητική χορογραφία θανάτου, γύρω
από ένα τεράστιο τετράγωνο μαύρο τραπέζι τζόγου, με τα δρώμενα της ζωής να
οδηγούνται από την αλλοφροσύνη των ανθρώπων στο γύρο του θανάτου. Ένας
θίασος μεταμφιεσμένων παίζει σκληρά παιγνίδια ρισκάροντας τη ζωή ακόμα
και των άλλων.
Ατμοσφαιρική παράσταση που υποστηριζόταν από ζωντανή ορχήστρα και έναν
δεμένο θίασο λόγω της συνεχούς εργασίας του με το σκηνοθέτη που συνεχίζει
να ακουμπά στο ρώσικο θέατρο ψυχογραφώντας τη την ανθρώπινη κατάσταση.
ΑΘΗΝΑ 27-6-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ