«Ματωμένος γάμος» του Φ. Γκ. Λόρκα, σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, Σκηνοθεσία
Σωτήρη Χατζάκη και Μουσική Μάνου Χατζιδάκι
Ο «Ματωμένος γάμος» είναι ένα θεατρικό ποίημα κατά τον Τ. Λιγνάδη, που
φέρνει στο ήθος της αρχαίας τραγωδίας, μιας κι ο έρωτας με το θάνατο
συναντιούνται όπως οι δυό άκρες της ζωής, αξεδιάλυτα, μοιραία, όχι
δραματικά, άλλα ακολουθώντας το μίτο του αρχαίου αίματος, της αναγκαίας
θυσίας και της τελετουργίας της. Ο «Ματωμένος γάμος» λοιπόν δεν είναι ένα
ηθογραφικό παραμύθι αλλά μια τελετουργία που με τη θυσία ξορκίζει το
θάνατο.
Ο Σ. Χατζάκης, ακολούθησε πράγματι αυτή τη γραμμή στη σκηνοθεσία του, (την
μυθολογία του «ντουέντε» κάτι σαν την κρυφή ψυχή και ομορφιά των πραγμάτων
που συναντούμε μόνον την τελική ώρα του θανάτου), αφαιρώντας τα ηθογραφικά
στοιχεία αλλά μαζί μ’ αυτά και όλη τη χαρά που φέρουν στο έργο ως αντίστηξη
στη λύπη. Υπήρχε μια αίσθηση θανατολαγνείας που στράγγιζε τους ζωντανούς
χυμούς του έργου, όπως αυτοί ξεπηδούν από τα τραγούδια, τις τελετές, τη
φύση, τον έρωτα (η βαριά σκεπή, δομικό κινούμενο στοιχείο του σκηνικού του
Γ. Πάτσα, έπεφτε σαν ταφόπλακα σε όλες τις σκηνές του έργου).
Παρ’ όλα αυτά πρόκειται για μια σημαντική παράσταση, που και μόνο η
μνημειακή παρουσία της Δέσποινας Μπεμπεδέλη (μάνα) θα την δικαίωνε.
Παράλληλα η μουσική του Μ. Χατζιδάκι δημιουργούσε την αναγκαία συγκίνηση,
ενώ οι ερμηνείες όλων σχεδόν των ηθοποιών ήταν άριστες.
Κρατάμε μόνο επιφύλαξη για την επιλογή της Τάνιας Τρύπη στο ρόλο της νύφης.
Η νύφη παραμένει αθώα .Είναι το όργανο για την τέλεση της θυσίας. Στην
παράσταση όμως η νύφη δεν παρέμεινε «παρθένα» ως την τελευταία πράξη.