«ΜΑΥΡΗ ΓΑΛΗΝΗ» του Δ.Ν. Μαρωνίτη σε Σκηνοθεσία Γιάννη Τσορτέκη στο «Θέατρο
του Ν. Κόσμου»
Τέλος Απρίλη και ποιος θυμάται τη νύχτα της 21ης Απριλίου και τη χούντα των
συνταγματαρχών;
Κι όμως, ένα κείμενο γραμμένο πριν 35 χρόνια από τον έγκλειστο στις φυλακές
πολιτικό κρατούμενο Δ. Μαρωνίτη, ένα κείμενο που προσπαθεί να «φυλακίσει τη
στιγμή» και να «νοηματοδοτήσει τον κενό χρόνο», είναι υπεραρκετό να
ξυπνήσει τη μνήμη στο σώμα της κοινωνίας (γιατί η πιο επίμονη μνήμη είναι
πάντα η σωματική) αν αυτή έχει διατηρήσει έστω και στο ελάχιστο την
ικανότητά της ν’ αντιστέκεται στο χύδην και το αγοραίο και να κρατά μια
στοιχειώδη επαφή με την ιστορία της.
Αν ήταν έτσι όμως, δεν θα έμενε άφωνη και περιδεής μπροστά στα γεγονότα
ενός «Δεκέμβρη», θα έπρεπε να τα περιμένει. Όμως αυτό είναι μια άλλη
συζήτηση.
Αναπάντεχα λοιπόν εισέβαλε στην μεταμοντέρνα ρηγματωμένη «σημερινότητά μας»
ο λόγος ενός Εγκλειστου, για να μας θυμίσει με τη βαναυσότητα μιας αφύσικης
κατάστασης (η αιχμαλωσία και ο περιορισμός δεν είναι φυσική, παρά
πολιτιστική κατάσταση), ότι απέναντι στην απόλυτη βία της εξουσίας, μόνο η
εξέγερση του σώματος με τη βαθύτερη γλώσσα του μπορεί να αντιταχθεί.
Ένα τέτοιο κείμενο, ερμητικό, εσωστρεφές με την έννοια ότι εσωτερικεύει την
εξωτερική βία, όπου το άτομο επιστρατεύει τη θρυματισμένη μνήμη της χαμένης
μητέρας και του παιδικού βιώματος για να μην χάσει την επαφή με τον εαυτόν
του, άρα και την ελευθερία του, αναπαράστησε ο καλός ηθοποιός Γιάννης
Τσορτέκης, σκηνοθετώντας τον εαυτόν του με τα υλικά της σιωπής και του
εσωτερικού βλέμματος.
Μπόρεσε έτσι να σωματοποιήσει τον κλειστό χώρο και χρόνο και να μας
μεταδώσει για μια στιγμή την αίσθηση του πνιγμού.
ΑΘΗΝΑ 15-4-09
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ