ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
ΜΕΛΠΩ ΑΞΙΩΤΗ – «Η μεταμόρφωση της Χρυσαλλίδας», σε Σκηνοθεσία Νίκου
Χατζόπουλου.
Σε αντίθεση με το γενικό κλίμα των παραστάσεων του φετινού Φεστιβάλ, όπου
θα λέγαμε ότι προβάλλει η κοινή συνισταμένη μιας σύγκρουσης της συνείδησης
του ατόμου με έναν ζοφερό εξωτερικό κόσμο (φαινόμενο που θα αναλύσουμε σε
επόμενο χρόνο), ο μονόλογος της «Μέλπως Αξιώτη» ήλθε σα βάλσαμο και σαν
ευκαιρία μιας συνομιλίας με τον εσώτερο εαυτό μας. Μια καταβύθιση στις
προσωπικές πληγές όχι για να τις «γλύψουμε», αλλά για να τις
οικειοποιηθούμε, διασώζοντας έτσι τη μνήμη, την ιστορία και τη γλώσσα,
δηλαδή τα εργαλεία της αυτοσυνείδησης και του αυτοπροσδιορισμού.
Ταυτόχρονα φέρνει στο προσκήνιο μια μεγάλη μοντερνίστρια συγγραφέα,
παραγνωρισμένη από τα «ελληνικά γράμματα», αλλά αναγνωρισμένη διεθνώς και η
οποία έχει καταστεί ένα από τα δημοφιλέστερα αντικείμενα μελέτης στα
περισσότερα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια.
Στο πρόσωπο της Μέλπως Αξιώτη μπορούμε να δούμε ταυτόχρονα και την ιστορία
της Αριστεράς στη χώρα μας, εφόσον η συγγραφέας, μια Μυκονιάτισσα
Αρχόντισσα που πέθανε τελικά στην «ψάθα», υπήρξε μέλος του ΚΚΕ από το 1936,
παρασύρθηκε από τα βουερά νερά της Ιστορίας του αριστερού κινήματος,
διέφυγε στο Παρίσι το 1947 απ’ όπου απελάθηκε και έζησε έως το 1964 ως
πρόσφυγας στις ανατολικές χώρες, οπότε και επαναπατρίστηκε , για να πεθάνει
το 1973 εν μέσω δικτατορίας.
Υπάρχουν μερικά πρόσωπα, πολύ δε περισσότερο εάν είναι γυναίκες, που δεν
«χωρούν» πουθενά κι αντιμετωπίζονται ως κάπως «λοξά», εφόσον ο λόγος τους,
επομένως και η στάση ζωής τους, κινούνται στο όριο του ρεαλιστικού και της
υπέρβασής του, λίγο αλαφροϊσκιωτα σαν παραλοϊσμένα.
Τέτοιος είναι και ο λόγος της Μέλπως Αξιώτη.
Ο Μονόλογος της Πειραιώς, βασισμένος στα αυτοβιογραφικά κείμενα «Δύσκολες
νύχτες» (προπολεμικό και πρωτόλειο και γι αυτό νεανικό και ζωντανό) και την
«Κάδμω», το κύκνειο άσμα της, που το γράφει όντας γερασμένη και άρρωστη,
αποτελεί έναν εσωτερικό διάλογο με τους δύο εαυτούς μας, αυτόν της νιότης
και τον άλλο τον ώριμο, τον πριν το τέλος, μια ύστατη προσπάθεια να
ανακληθεί το οριστικά χαμένο. Η Σοφία Σεϊρλή κολύμπησε στο ρόλο με την
άνεση ενός δελφινιού στα ζεστά νερά της Μεσογείου και απέδειξε η καλή
ηθοποιός πόσο αισθαντική, λιτή και ποιητική μπορεί να είναι η απλά
ειλικρινής σκηνική παρουσία.
Κινήθηκε ανάμεσα στα καλυμμένα έπιπλα ενός έρημου σπιτιού (Μαγιού
Τρικιεριώτη), ενώ στο βάθος τα βίντεο του Χρήστου Δήμα μας θύμιζαν Αιγαίο
και μια παλιά, ασπρόμαυρη Ελλάδα, σαν χαμένο όνειρο.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ