ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
«ΜΕΡΣΙΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΕ» μία δραματοποιημένη νουβέλα του Σάμιουελ Μπέκετ σε
Σκηνοθεσία Γ. Κακλέα στην «Πειραιώς 260»
Στις 12 :00 η ώρα της νύχτας του Σαββάτου 30 Ιουνίου στην κατάμεστη αίθουσα
του «Χώρου Η», ακούστηκε ο Γιάννης Κακλέας από το στρατηγείο του ήχου να
φωνάζει έξαλλος από τη χαρά «τα καταφέραμε…». Λίγα λεπτά αργότερα στη σκηνή
ανέμιζε ως σημαία επιτυχίας ένα sleeping bag, αγκαλιάζοντας συνεπαρμένος
τους ηθοποιούς και τους άλλους συντελεστές αυτής της 24τετράωρης
παράστασης (είχε ξεκινήσει τα προηγούμενα μεσάνυκτα) – στοίχημα ζωής για
τον ίδιο και κάλεσμα θεατρικής αγρύπνιας για το κοινό.
Επί 24 ώρες ο Αρης Σερβετάλης και ο Κώστας Φιλίπογλου συνεπικουρούμενοι από
12 ακόμα ηθοποιούς, με ημίωρες παύσεις ανά δύο ώρες, παρίσταναν τους δύο
«πλάνητες» του Μπέκετ, που είχαν αποφασίσει ένα ταξίδι στο άγνωστο, το
ανείπωτο, το αόρατο και αναμενόμενο για να επιστρέψουν εκεί απ’ όπου
ξεκίνησαν, έχοντας ανταλλάξει μύριες φορές τα λόγια και τις σιωπές τους,
έχοντας προσπαθήσει ν’ απαντήσουν τα ίδια ερωτήματα αγωνίας όλων των
υπαρξιστών του 20ου αιώνα.
Εάν ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν αναρωτιούνται τα ίδια περιμένοντας
ακίνητοι τον «Γκοντό», σ’ αυτό το μυθιστόρημα, ο Μαρσιέ και ο Καμιέ
αντίθετα, υποτίθεται ότι κινούνται διαρκώς, ταξιδεύουν σε πόλεις και χωριά,
επισκέπτονται πορνεία και μπαρ. Αλλά το αποτέλεσμα μοιάζει το ίδιο.
Αυτό το παραμύθι, όσο λιτά κι αν προσπάθησε να το παρουσιάσει ο σκηνοθέτης,
μας παραδόθηκε εικονοποιημένο. Στην πλάτη της σκηνής, σε ένα video wall,
παρήλαυναν λιωμένες εικόνες πόλεων, εξοχής, σπιτιών ακόμα και υπότιτλοι
κεφαλαίων.
Οι ήρωες έμοιαζαν σαν νευρόσπαστα όντα, που ξεπηδούσαν από την μαυρόασπρη
«Μητρόπολη» του Φριτς Λανγκ. Η πόλη του μέλλοντος που οραματίστηκε ο Λανγκ
το 1927, είναι ήδη εδώ. Υπό αυτή την οπτική το φιλοσοφικό ταξίδι των ηρώων
του Μπέκετ παίρνει μια δραματική ένταση.
Για να είμαι ειλικρινής προσήλθα στο θέατρο τα μεσάνυχτα της Παρασκευής,
ένιωσα τον κραδασμό της παράστασης και αποχώρησα γύρω στις 4 το πρωί.
Επέστρεψα πάλι αργά το απόγευμα του Σαββάτου για να ενταχθώ άνετα σ’ αυτόν
τον θεατρικό μαραθώνιο, έχοντας την αίσθηση ότι όλα κινούνταν σε έναν
ομόκεντρο κύκλο.
Ο Σερβετάλης όλο και περισσότερο προσεγγίζει την τέχνη του με κάτι από
θρησκευτικό ασκητισμό, αυτό του προσδίδει αντοχή και μια κάποια αθωότητα.
Πάντως έδεσε μια χαρά με τον πιο γήινο Φιλίπογλου.
Πριν δώδεκα χρόνια είχα την τύχη να παρακολουθήσω (χωρίς δακοπές) τη
δεκάωρη παράσταση «Τάνταλος» σε σκηνοθεσία του Πήτερ Χωλ στο Λονδίνο. Ο
ίδιος επιθυμούσε να την παρουσιάσει στην Επίδαυρο από το ξημέρωμα έως τη
δύση του ηλίου. Δεν τα κατάφερε. Εκτοτε πολλοί σκηνοθέτες μας κάλεσαν σε
πολύωρες παραστάσεις. Το φράγμα του χρόνου απ’ ότι φαίνεται το έσπασε ο
δικός μας Κακλέας (δεν ξεχνώ την Μαχαμπαράτα του Πήτερ Στάιν το 1986 στους
βράχους της Πετρούπολης, αλλά εκείνη η παράσταση είχε μοιραστεί σε τρεις
μέρες).
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ