«ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΑΡΚΙΖΑ» του Μυρώδη Αδαμίδη σε Σκηνοθεσία Κωνσταντίνου
Κωνσταντόπουλου, στο Θέατρο «Αλκμήνη»
“Ο θάνατος δεν είναι μεταδοτικός, η ήττα είναι», ομολογεί ένας από τους
ήρωες του βιβλίου «Τα τυφλά ηλιοτρόπια» του Αλμπέρτο Μέντεθ που αφορά στον
Ισπανικό Εμφύλιο.
Ως λοιμώδης νόσος λοιπόν η «ήττα» μιας εξέγερσης , επανάστασης ή
εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, μολύνει διαρκώς όχι μόνο τη γενιά που τη βίωσε
.
Στα καθ’ ημάς είναι η «Συμφωνία της Βάρκιζας» που ως πληγή χαίνουσα,
απασχολεί ακόμα, την ιστορία, τη λογοτεχνία την τέχνη. Κι όχι άδικα. Και
μάλιστα σήμερα, βυθισμένοι στη λάσπη της κρίσης . Πάντα θα ψάχνουμε το
«αν»… Αν δεν είχε υπογραφεί, αν νικούσε το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ!
Εν πάσει περιπτώσει πλέον ιστορικά τα γεγονότα είναι δεδομένα. Ουδείς
καλόπιστος ιστορικός – παρά τις αναθεωρητικές της ιστορίας προσπάθειες
διαφόρων- δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Δεκέμβρης του ΄44 και η
«Βάρκιζα» μαζί με την παραβίασή της, οργανώθηκε και εκτελέστηκε κατ εντολή
του Τσώρτσιλ σε συνεργασία με τον Γεώργιο Παπανδρέου και την Αστική τάξη
της χώρας.
Ο Μυρώδης Αδαμίδης σ’ αυτό το πρώτο του θεατρικό έργο, εγγράφει υποθήκες
για το μέλλον του.
Παρά τις δραματουργικές αδυναμίες της προσπάθειάς του, μας παρουσίασε επί
σκηνής πραγματικούς, παλλόμενους, αμφισβητούμενους ή αμήχανους χαρακτήρες
σε ένα ρεαλιστικό κοινωνικοπολιτικό δράμα με ψυχογραφικές πινελιές . Το
έργο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και διαδραματίζεται σε ένα χωριό της
Βόρειας Ελλάδας λίγο πριν ξεσπάσει ο εμφύλιος πόλεμος.
Μια μεσήλικη γυναίκα που πρόσφατα χήρεψε μετά τη δολοφονία του κομμουνιστή
συζύγου της, προσπαθεί απελπισμένα να προφυλάξει τα τρία της παιδιά από την
εμπλοκή τους σε διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα.
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος δίδαξε το έργο ψιλοβελονιά , με έντονο
ρυθμό, σεβόμενος απόλυτα το βαρύ κλίμα του , μία επαναλαμβανόμενη ανά τους
αιώνες ελληνική τραγωδία, με στήριγμα αδρό τη δυναμική Θεοδώρα Σιάρκου ως
μάνας, που με την άψογη ερμηνεία της κάλυψε και τα κενά της δραματουργίας.
Αν έδινα μια συμβουλή, αυτή θα ήταν ότι το έργο χρειάζεται λίγο «αλάφρωμα»,
ο ήρωας δε χρειάζεται να προσκομίζει γραπτά πειστήρια του δίκιου του
(εφημερίδες, ελληνικές και ξένες), οι επαναλήψεις δεν βοηθούν, η
χαρμολύπη, το κλάμα και το γέλιο, το υπονοούμενο, είναι αυτά που καθιστούν
δυνατό ένα έργο και όχι μια αναγκαστική φλύαρη εξωστρέφεια.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ