«ΜΗΔΕΙΑ» του Ευριπίδη σε Μετάφραση Εφης Φερεντίνου και Σκηνοθεσία Ανατόλι
Βασίλιεφ από το ΔΗΠΕΘΕ ΠΑΤΡΑΣ.
Ευτυχώς και αυτήν την πολυσυζητημένη παράσταση την παρακολούθησα ψύχραιμα,
αφού είχε κοπάσει ο θόρυβος από τον «ξεσηκωμό» των εύθικτων επωνύμων,
ειδημόνων ή μη θεατών, των προερχομένων από τον λεγόμενο και «θεατρικό
τουρισμό της Επιδαύρου».
Προσωπικά θεωρώ ότι η παράσταση του Βασίλιεφ είχε ενδιαφέρον και έντονη
θεατρικότητα.
Ηταν ένα συνεπές αν και κλειστό στον εαυτό του θεατρικό πείραμα, παρά την
μακρά του διάρκεια, τα παραφορτωμένα σύμβολα, τον ανοίκειο λόγο.
Ο Βασίλιεφ δηλώνει πλατωνιστής, άρα θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια την
τραγωδία και τα σημαινόμενά της.
Ετσι θέτει το παιγνίδι και τον αγώνα ως μοχλό κίνησης της δράσης (αναφορά
στην άποψη που λέει ότι βάση της φιλοσοφίας είναι το ιερό παιγνίδι
αινιγμάτων), τοποθετεί το δράμα σε μία κατακόκκινη αρένα ταυρομαχίας (
αναφορά στα Μινωικά ταυροκαθάψια), η Μήδεια ως άλλη Κάρμεν, τσιγγάνα,
μάγισσα, δεν είναι σίγουρο ότι σκοτώνει τα παιδιά της, ο χορός παίζει με
ομοιώματα των παιδιών (αναφορά στην τιτανομαχία), ενώ τη σκηνή κατακλύζει
ένας περιπλανώμενος θίασος από φουστανελλάδες, φραγκολεβαντίνους,
τσιρκολάνους, μάγους κλπ, που σκοπό έχουν να διασκεδάσει το κοινό με το
παιζόμενο δράμα. Μια ρεμπέτικη κομπανία εκτελεί την όρχηση και ο χορός των
γυναικών κάποιες στιγμές θύμιζε ισπανικό φλαμέγκο και των ανδρών το χορό
των δερβίσηδων.
Αυτή λοιπόν ήταν η Μήδεια του Βασίλιεφ και όχι του Ευρυπίδη. Ο σκηνοθέτης
συνειδητά ακύρωσε το εσωτερικό ήθος της τραγωδίας και αποδόμησε το
εσωτερικό της νόημα, ειρωνευόμενος αυτήν ως «φαινόμενο» «φαινομένου». Είναι
κι αυτή μία άποψη.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ
ΑΘΗΝΑ-22-09-2008