“ΜΗΔΕΙΑ(2) » σε σκηνοθεσία και χορογραφία Δημήτρη Παπαϊωάννου στην
«Πειραιώς 260», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Πάνε δεκαπέντε χρόνια από τότε που στο θερινό θεατράκι του Δήμου Παπάγου, η
Ομάδα Εδάφους μας καθήλωσε κυριολεκτικά με μια παράσταση έξω από τα
ελληνικά δεδομένα του χορού αλλά και του θεάτρου γενικότερα. Δύο ήταν τα
ονόματα που κυριαρχούσαν τότε, η Αγγελική Στελλάτου, μια Μήδεια νερένια,
φέρουσα οπερετικό πάθος και Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο επί σκηνής Ιάσωνας,
αλλά κυρίως ο χορογράφος που εκτός των άλλων έφερε επί σκηνής την εικαστική
αισθητική του Τσαρούχη, σε συνδιασμό με τον Αγγελοπουλικό κινηματογραφικό
κόσμο από το ταξίδι στα Κύθηρα.
Εκτοτε η παράσταση καταξιώθηκε τόσο (ακόμα και διεθνώς), που πήρε
εμβληματικά χαρακτηριστικά και παρότι ο εμπνευστής της έφτασε την τεχνική
του στα άκρα, μεγενθύνοντας την αισθητική του στα όρια των ολυμπιακών
μεγεθών, παραμένει έως σήμερα το αξεπέραστο σημείο κατατεθέν της τέχνης
του.
Η παράσταση λοιπόν δεν κράτησε απλά την παλιά της γοητεία, αλλά μας
καθήλωσε εκ νέου δυναμικά.
Καθαρή, σαφής στο σχέδιο και το περίγραμμά της, δομημένη εντελώς
αρχιτεκτονικά, μέσα σε ένα οξύ φως, με το νερό να ανακαλεί τη θάλασσα και
το ταξίδι των αργοναυτών (εδώ και η εικόνα των τσαρουχικών ναυτών), την
θάλασσα που πρέπει να κατακτηθεί για να ενωθούν ο άνδρας με τη γυναίκα, τη
θάλασσα θηλυκό στοιχείο και μήτρα και άβυσσος υποσυνείδητου.
Μία περίεργα γοητευτική αστική Μήδεια – η Ευαγγελία Ράντου (όπως
παραπέμπουν οι μουσικές από τις όπερες του Μπελλίνι) δεν αργεί να φέρει
στο φως το σκοτεινό κομμάτι του ψυχισμού της (εικονογραφούμενος από το
Μαύλο Σκύλο – Αρη Σερβετάλη, ο οποίος την ακολουθεί, άλλοτε βρυχόμενος κι
άλλοτε αλυχτώντας), μια πληγωμένη γυναίκα που καταστρέφει το ερωτικό
αντικείμενο του πόθου της δηλαδή τον Ιάσωνα(Γιάννης Νικολαϊδης )όταν την
προδίδει ,σκοτώνοντας τους καρπούς του.
ΑΘΗΝΑ 9-6-2008
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ