Η «ΜΗΔΕΙΑ» του Κερουμπίνι, σε σκηνικα, κοστούμια και σκηνοθεσία του Γιάννη
Κόκκου, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου
Η προσέγγιση της πολυαναμενόμενης αυτής παράστασης – αφιέρωμα στη Μαρία
Κάλλας- είναι φυσικά «θεατρική» και καθόλου μουσικολογική.
Κατ’ αρχήν το μελόδραμα από τη φύση του ακολουθεί άλλους κώδικες από
εκείνους της αρχαίας τραγωδίας, άλλες αισθητικές συμβάσεις.
Η ηρωίδα του Κερουμπίνι δεν είναι η τραγική αρχετυπική μορφή του Ευρυπίδη.
Ούτε στο έργο κυριαρχεί η σύγκρουση δύο πολιτισμών. Η ηρωίδα είναι λυρική
και οι συγκρούσεις πρωτίστως συναισθηματικές, σύμφωνα με τα νεοκλασσικά
ιδεώδη.
Ο Κόκκος είδε το έργο καθαρά εικαστικά, τοποθετώντας το σε ένα περιβάλλον
νεοκλασσικών νίξεων. Επαιξε με τα χρώματα, μαύρο – κόκκινο και λευκό, και
κίνησε τον κόσμο των μονωδών, χορωδίας και κομπάρσων σχεδόν στατικά,
φτιάχνοντας «όμορφα» σύνολα και υποσύνολα που κινούνταν σε διαφορετικά
επίπεδα και κλιμακωτά δάπεδα, έως τη μαύρη σκάλα που έφευγε προς τον
ουρανό, όπου και καταλήγει η «Μήδεια» (υπαινιγμός ανάληψης από τον από
μηχανής θεό;).
Καντηλέρια και στεφάνια που υποδηλώνουν χώρο τελετής γάμου αλλά και
κηδείας. Ο ολόλευκος γάμος με φόντο την μαυροφορεμένη χορωδία (με μαύρες
περούκες του 18ου αι) υπαινίσσεται για άλλη μια φορά το θάνατο κλπ.
Ολο λοιπόν το στήσιμο της παράστασης παρέπεμπε σε μια λυρική εκδοχή ενός
αιματοβαμμένου γάμου.
Η «Μήδεια» της κορυφαίας υψιφώνου Αννας – Κατερίνας Αντονάτσι, ήταν όμορφη,
πικραμένη έως ευγενική, αλλά καθόλου τρομερή, «βάρβαρη», «μάγισσα» ή
«ιέρεια». Τέλεια τεχνικά και άρτια μουσικά, υστερούσε σε δραματικότητα και
θεατρική έκφραση. Αντίθετα η Νέρις της Ενκελέιντα Σκόζα (Αλβανής μεσοφώνου)
μας συγκίνησε με την συναισθηματική της εξωστρέφεια.
Πάντως το Αρχαίο Θέατρο χωράει πράγματι τις διαφορετικές παραστάσεις, παρά
την αυστηρότητα του χώρου που απαιτεί να αναμετρηθείς και συμβιβαστείς μαζί
του.
ΑΘΗΝΑ 20-7-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ