ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
«ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ» της Λίλιαν Χέλμαν, σε Σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ , στην
«Πειραιώς 260»
O Tόμας Οστερμάιερ μου θυμίζει παλιό φίλο που βλέπω αραιά, αλλά σταθερά και
παρατηρώ τις αλλαγές του χρόνο με το χρόνο.
Ετσι φέτος παρατήρησα ότι ο χρόνος πρόσθεσε λίγο «γκρι» στο «κακό παιδί
του Βερολίνου» του 1999 που αντικατέστησε τον Πήτερ Στάιν στη διεύθυνση της
Βερολινέζικης Σαουμπίνε (αυτά κάνει μια ισχυρή αστική τάξη που δεν φοβάται
την εικόνα της). Με δεκάδες παραγωγές αποδόμησε, αναδόμησε και σάρκασε τα
κλασσικά κείμενα θέτοντας ουσιαστικά το ερώτημα « πως θα οριζόταν σήμερα
μια νέα επαναστατικότητα» και «τι είναι σήμερα η αστική τάξη». Ο Οστερμάιερ
βιώνοντας την παρατεταμένη οικονομική – πολιτισμική κρίση και ιδίως στην
Ευρωπαϊκή της εκδοχή, ωρίμασε, αφήνοντας , ίσως προσωρινά, πίσω του τη
μεταμοντέρνα αισθητική, την νατουραλίστικη χρήση της ποπ κουλτούρας και του
μελοδραματισμού, για να δοκιμάσει τον καλό, παλιό και δοκιμασμένο
ψυχογραφικό ρεαλισμό, ανανεώνοντας και τιμώντας το αστικό δράμα.
Ετσι ανέβασε και τις «Μικρές αλεπούδες» της Λίλιαν Χέλμαν, σχεδόν ως
κλασσικό Ιψεν ή Στρίντμπεργκ (στην ρεαλιστική του περίοδο).
Η μόνη του παρέμβαση στο έργο είναι η μεταφορά του από τον Αμερικανικό Νότο
του 1900 σε ένα ευρωπαϊκό σήμερα.
Με μίνιμαλ σύγχρονη σκηνογραφική απόδοση ενός αστικού σαλονιού, Lounge
μουσική και άψογες ερμηνείες των ηθοποιών, σε χρόνους υπολογισμένους μέχρι
κεραίας, που διακόπτονταν από ξαφνικά έντονα μουσικά ξεσπάσματα, σε
συνδυασμό με τις εκρήξεις της εξαιρετικής Ουρσίνα Λάρντι στο ρόλο της
ευαίσθητης νύφης , η οικογένεια των Χάμπαρντ παρουσιάζεται μπροστά μας
φέρουσα όλα τα αδυσώπητα εγκληματικά στοιχεία του πυρήνα της αστικής τάξης.
Δεν αφορά μόνο στην ηθική της απληστίας που ούτως ή άλλως είναι στοιχείο
της ύπαρξής της, είναι η αποκάλυψη ότι το σύστημα ήδη σάπισε.
Η Ρεγγίνα, (ψυχρή, όμορφη, αδίστακτη η Νίνα Χος) μια θηλυκή οχιά που
ξεχωρίζει επειδή δρα ύπουλα και φαρμακερά προκειμένου να αντιμετωπίσει την
ίδια της την οικογένεια – επιχείρηση που αποτελείται από αδίστακτους
κερδοσκόπους , δεν ρίχνει παρά την ταφόπλακα και ό,τι δημιουργικό είχε να
προσφέρει άλλοτε αυτή η τάξη.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ