«ΜΙΡΑΝΤΑ» , μία σκηνική σύνθεση του Όσκαρας Κορσουνόβας, βασισμένη στην
«Τρικυμία» του Σαίξπηρ, σε Μετάφραση Νίκου Χατζόπουλου, στο Θέατρο «Πορεία»
Στόχος του σκηνοθέτη είναι να μιλήσει για τους τόπους εξορίας των
διανοουμένων, για τον αποκλεισμό τους από την άσκηση εξουσίας, για το πάντα
εξόριστο πνεύμα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης που χαρακτηρίζει τον
Μεγάλο Μηχανισμό της παραγωγής εξουσίας και Ηγεμόνων. Είναι αυτή η ανάλυση
που στηρίζεται στο περίφημο βιβλίο του Πολωνού Γιαν Κοτ «Σαίξπηρ ο
Σύγχρονός μας».
Αφορά στην αντίληψή του ότι το θέατρο του Σαίξπηρ (κυρίως τα ιστορικά του
δράματα) αντανακλούν τον «άνθρωπο εν ιστορία».
H βία και η τρομοκρατία σαν αρχές του κόσμου θα παρουσιαστούν με κοσμικές
κατηγορίες,
Ετσι ενώ στην αρχική του εκδοχή το έργο παραπέμπει στα Σοβιετικά χρόνια,
στην εδώ παράσταση ο χρόνος τοποθετείται επί χούντας.
Ο Κορσουνόβας φτιάχνει έναν «Σαίξπηρ δωματίου», ή μάλλον μια δραματουργική
κατασκευή όπου ένας πατέρας, διανοούμενος, εγκλωβισμένος ή σε κατ’ οίκον
περιορισμό (αντιστοιχία με το ερημονήσι του Πρόσπερο) συζεί και φροντίζει
την αγαπημένη του κόρη, που είναι ένα άτομο με κινητικά προβλήματα και
προβλήματα λόγου.
Εγκλειστοι σε ένα μικρό διαμέρισμα, με την ασπρόμαυρη τηλεόραση μια να
δείχνει τη λίμνη των κύκνων και μια χουντικά επίκαιρα καθώς και ένα
ραδιόφωνο εποχής όπου κάποια στιγμή ακούγεται και ο Λόγος του Σεφέρη κατά
του καθεστώτος των συνταγματαρχών (που καταλήγει και «τώρα επιστρέφω στη
σιωπή μου…»), διαβάζουν και αναπαριστούν διαρκώς κομμάτια από την Τρικυμία»
του Σαίξπηρ.
Θέατρο λοιπόν μέσα στο θέατρο και όλοι μας μέρη του theatrum mundi. Σ’
αυτήν την αυτοσχέδια παράσταση ο πατέρας θα γίνει Πρόσπερο, Κάνιμπαλ,
Φερντινάντο, Γκονζάλο, Πλοίαρχος, Λοστρόμος και η ανάπηρη κόρη θα
μεταμορφωθεί (ίσως στο όνειρό της, εφόσον είμαστε «από το υλικό που είναι
φτιαγμένα τα όνειρα»)σε Μιράντα και Αριελ και κυρίως σε μπαλαρίνα που θα
χορέψει τελικά «τη λίμνη των κύκνων».
Αξίζει κανείς να δει την παράσταση, παρά τις όποιες ενστάσεις για σημεία
των συνδέσεων και της όλης σύλληψης, μόνο και μόνο για να θαυμάσει την
απόλυτη πλαστικότητα, φωνής και κίνησης , τις ερμηνευτικές μεταμορφώσεις
της Ιωάννας Παππά.
Αθλο αποτελούν και οι μεταμορφώσεις του Λαέρτη Μαλκότση, πιο πλαστικός στις
κινήσεις του, παρά στη γκάμα της φωνής του.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ