«Μονόλογος» από το έργο «Monologue” της Σιμόν ντε Μπωβουάρ, σε διασκευή και
σκηνοθεσία της Αθηνάς Κεφαλά, στο πλαίσιο του αφιερώματος «ΚΡΑΥΓΕΣ
ΓΥΝΑΙΚΩΝ» στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη»
Μια θεατρική διασκευή στηριγμένη στο τρίπτυχο έργο της Σιμόν ντε Μπωβουάρ
«Προδομένη γυναίκα» που εκδόθηκε το 1967, πήρε σάρκα και οστά στο σανίδι,
χάριν της ερμηνείας της Μάνιας Παπαδημητρίου. Πέραν από εύκολους
«φεμινιστικούς» μονολόγους, η συγγραφέα μας παραδίδει τη Μύριελ, ένα
σπαρασσόμενο πλάσμα που παλεύει με τη μοναξιά και τα λάθη της.
Μέσα από τον παραληρηματικό πολλές φορές λόγο της, μια μητέρα, γυναίκα
μέσης ηλικίας, θρηνεί το χαμένο της παιδί, τη χαμένη της οικογένεια, μαζί
με το χρόνο που χαράζει την θηλυκότητά της, χαράζοντας μαζί και τον ιερό
θεσμό της αστικής οικογένειάς, τις μητρικές σχέσεις, τις σχέσης οικονομικής
εξάρτησης, το αίτημα για μια ελευθερία που να μην συνοδοιπορεί με την
ανθρώπινη μοναξιά.
Η Μάνια Παπαδημητρίου είναι από τις ηθοποιούς που κυριολεκτικά
μεταμορφώνονται στη σκηνή. Διαθέτουν εκείνη τη ρευστή παρουσία που μπορεί
εύκολα να ενδύεται ρόλους και προσωπικότητες. Με ένα φωνητικό εργαλείο
εξαίρετο, που μπορεί να χαρίζει μουσική ακόμα και στην κραυγή, έφερε τις
πολλαπλές πλευρές μιας πληγωμένης προσωπικότητας, σ’έναν μονόλογο που μας
άφηνε το περιθώριο να αισθανθούμε τα πρόσωπα της ζωής της και τον προσωπικό
της πόνο.
Η επιλογή της Αθηνάς Κεφαλά να αντικαταστήσει τους θορύβους που τρυπούν τ’
αυτιά της Μύριελ, με τους ήχους ενός Τσέλου ( που έπαιζε ζωντανά η Μαίρη
Σκοπελίτη), συνέτεινε στη δημιουργία κείνης τη μαγικής ατμόσφαιρας που
αισθητικοποιεί ακόμα και την ασχήμια.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ