«ΜΠΕΕ» των Σταμάτη Κραουνάκη, Αρη Βλάχου και της μουσικής ομάδας «Σπείρα-
Σπείρα», στο Ιδρυμα Κακογιάννη
Ως «θέαμα ποικιλιών» ορίζει τη μουσικοχορευτική μετα-επιθεωρησιακή του
παράσταση ο εμπνευστής της Σταμάτης Κραουνάκης, ο οποίος μαζί με τον
Δημήτρη Μανιάτη και Φώτη Μιχαλόπουλο έγραψαν τα κείμενα, θέλοντας να
ανασύρει στο κοινό μεταπολεμικές μνήμες που χάθηκαν κάπου στη δεκαετία του
’70.
Ο ίδιος απόλυτα χειριστικός έναντι του κοινού του, ποντάρει να διεγείρει
το συναίσθημά του, ώστε να βγει από την ψυχική «σπαρίλα» στην οποία έχει
περιπέσει μην μπορώντας να αποδεχτεί ή να επεξεργαστεί τη βίαιη οικονομική
και πολιτιστική του υποβάθμιση πόσο μάλλον να αντιδράσει σε αυτήν.
Με όχημα λοιπόν τις πολιτιστικές λαϊκές μνήμες (εξού και το Θέαμα
ποικιλιών), καλώντας τα ήπια, γλυκά πνεύματα του Λάμπρου Κωσταντάρα, της
Ταϋγέτης και της Σαπφούς Νοταρά, που φρόντισαν τις πληγές της μετεμφυλιακής
Ελλάδας, ο Κραουνάκης στοχεύει με το γέλιο και τη συγκίνηση να αποδομήσει
το σκληρό πυρήνα ενός κόσμου βαλτώδους, ενός ήδη νεκρού υποδείγματος, που
όμως παρότι καταγγέλλουμε, ταυτόχρονα αρνούμαστε υποσυνείδητα να
εγκαταλείψουμε γιατί εν πολλοίς μας περιλαμβάνει.
Με το ατού μιας σφιχτής μουσικής ομάδας που πλέον κινείται με την άνεση της
δεκαπενταετούς της ιστορίας αλλά και με τις θείες μουσικές που έχει στο
ενεργητικό του, τα ανακατεύει όλα σε μια μουσικοθεατρική σαλάτα.
Εχει φτιάξει ήδη έναν «κραουνικό» γλωσσικό κώδικα (πχ Βουλτεψί,
Σαμαροκροκκέτα κλπ), αθυρόστομο μα και ευφυή, αλλά και την ικανότητα να
μπλέκει τις γνωστές μουσικές και τα τραγούδια του με τον καινούργιο κόσμο
της σάτιρας, όπως τον ορίζει ο ίδιος.
Μοναδικές οι ερμηνείες από τα παιδιά της «Σπείρας» (Αφαλίδου, Γεροντίδης,
Εδεν, Καλούτα, Καραθανάσης, Κοσκινά, Μουστάκας, Μπουγιώτης, Στιβανάκης).
Εν τέλει αυτή η τρυφερή του εμμονή με θεάματα που υπαινίσσονται την
επιθεωρησιακή μας κουλτούρα, χωρίς να είναι ακριβώς επιθεώρηση, μας κάνει
όλο και περισσότερο να σημειώνουμε την απουσία της, κυρίως λόγω της
αμηχανίας των θεραπευτών του είδους μπροστά στα σκληρά πολιτικά διλλήματα
της συγκυρίας.
Ομως ο Κράου μοιάζει να μη μασάει.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ