*ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΝΙΚΟΛΑ ΣΚΟΠΛΑΚΗ
…Και για να εξηγούμαστε: Άνθρωπος που απευθύνεται σε παιδιά με σκαιότητα και στόμφο και τα σπιλώνει ως… “φασίστες”, επειδή με δημοκρατική πολιτοφροσύνη διαδήλωσαν για την απόδοση δικαιοσύνης μετά το έγκλημα στα Τέμπη, είναι άνθρωπος ακατάλληλος για να διδάσκει παιδιά. Άνθρωπος που διακινεί αστόχαστα και προκλητικά την ανιστόρητη και ακροδεξιάς κοπής “θεωρία των άκρων” ως μέσο αντιπαράθεσης με φοιτητικές παρατάξεις της αριστεράς προάγει ακριβώς αυτό που λέγεται σορβονιστί “banalisation du fascisme” και απλοελληνιστί “πλυντήριο των ναζήδων μαχαιροβγαλτών”. Κι αντί να ζητάει τα ρέστα, θα έπρεπε τουλάχιστον να ανακαλέσει και να σιωπήσει. Άνθρωπος που επιλέγει ως… διαιτησία απέναντι σε φοιτητές και φοιτήτριες κίτρινα συγκροτήματα του κυβερνητικού καθεστωτισμού, έχει πάρει από καιρό διαζύγιο με όσα συνιστούν το πραγματικό κύρος του δασκάλου και δεν πρόκειται να το ανακτήσει με απειλές και τοξικούς μελοδραματισμούς. Αντιθέτως θα επιδεινώσει μια ήδη βαθύτατα προβληματική συνθήκη. Ή μήπως αυτό και θέλει;
Από την εποχή που ο Χέλντερλιν έγραφε τον “Υπερίωνα” ξέρουμε ότι η γνώση χωρίς ανθρωπιά είναι μονάχα λαμπερό κακό. Εγώ δεν προτίθεμαι να το ξεχάσω εν έτει 2023.
Όταν διάφοροι τάχαμου “διαφωτισμένοι” εισηγούνται μετά πάθους μεθόδους που εφάρμοσε ο Φράνκο, δηλαδή σώματα καταστολής πάνω στα κορμιά και τα μυαλά των φοιτητών τους, όταν χειροκροτούν μετά του ιδίου πάθους μια κυβέρνηση με τρεις πατενταρισμένους φασίστες στο εσωτερικό της κι όταν γυρνούν κυνικά από την άλλη μεριά το κεφάλι στους βασανισμούς και τους ξυλοδαρμούς φοιτητών και φοιτητριών από τα ΜΑΤ μέσα στις σχολές των, έχουν φτάσει να συνηγορούν στον εκφασισμό, να αποτελούν συστατικό μέρος του, να τον βλέπουν παραπλανητικά παντού αλλού από εκεί που πραγματικά βρίσκεται. Κι ύστερα τι απομένει; Η καθημερινή κήρυξη πολέμου στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, που, βεβαίως, οφείλουν να σκύβουν το κεφάλι και να πορεύονται προς την εξουθένωσή τους αισχυντηλά, εάν, βεβαιότατα, δεν ανήκουν στην εγκεκριμένη χορεία της δαπιτοφροσύνης.
Για μένα δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Από τα 18 μου χρόνια είμαι με τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της αριστεράς, που άλλος κόντεψε να πεθάνει από την επίθεση των φασιστών, των χρυσαβγιτών φονιάδων, άλλος βρέθηκε πολυτραυματίας στο ΚΑΤ επειδή τόλμησε να διαδηλώσει εναντίον του διαγωνισμού της ανεργίας, κι άλλες μοιράζονταν τις σημειώσεις και το φαγητό των με συμφοιτητές και συμφοιτήτριες από την επαρχία που εργάζονταν για να επιβιώσουν, στον αντίποδα του οννεδίτικου καριερισμού και χαφιεδισμού “υψηλής προστασίας”.
Εγώ από τα 18 μου χρόνια είμαι με τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της Φιλοσοφικής, της σχολής από όπου πήρα τα δυο πρώτα πτυχία μου κι όλα τα ανεκτίμητα μαθήματα της αριστερής πολιτικοποίησης. Μαζί τους και τώρα, εννοείται.