ATOΛ ΦΟΥΓΚΑΡΤ, ΝΖΟΝ ΚΑΝΙ, ΓΟΥΙΝΣΤΟΝ ΝΤΣΟΝΑ
«Ο ΣΙΖΟΥΕ ΜΠΑΝΖΙ ΠΕΘΑΝΕ»
Σε Σκηνοθεσία ΠΗΤΕΡ ΜΠΡΟΥΚ στο ΘΕΑΤΡΟ «ΙΛΙΣΙΑ»
από την «Αττική Πολιτιστική Εταιρεία»
Μετά το «Tierno Bokar” που στην Ελλάδα είδαμε πέρισυ,
συνειδητοποιήσαμε ότι ο μεγάλος σκηνοθέτης είχε καταλήξει σε ένα θέατρο
«απόσταγμα» εμπειρίας και σοφίας. Ότι έγειρε την πλάστιγγα τελικά σε ένα
θέατρο της μικρής χειρονομίας, των μικρών «ασήμαντων πραγμάτων», που
μετουσιώνει μαγικά σε τέχνη.
Η τελετουργία του σώματος, η μελωδία της φωνής και ο ρυθμός της συνάθροισής
τους είναι τα μόνα που χρειάζεται για να παραστήσει το σύγχρονο κόσμο.
Αυτή τη φορά επαρακολουθήσαμε ένα «μαύρο διαμάντι» από αυτό που ονομάστηκε
«θέατρο των γκέτο».
Δύο μαύροι συγγραφείς κι ένας λευκός, διακωμωδούν την αγριότητα της
καθημερινής ζωής με την ελευθερία που χαρίζει η τέχνη.
Ο παραλογισμός του κυνηγητού προς άγραν «νόμιμων χαρτιών» που είναι τα μόνα
που δίνουν κοινωνική υπόσταση στο άτομο, εδώ μας φέρνουν αντιμέτωπους όχι
μόνο με την ιστορία του νοτιοαφρικανικού απαρχάϊντ με τις «ανθρωποαποθήκες»
– γκέτο, αλλά και με την σύγχρονη τραγωδία των απανταχού «παράνομων»
μεταναστών. Μία σημερινή Ευρώπη γεμάτη από μεταναστευτικά γκέτο και
κηνυγημένους ανθρώπους, που πρέπει ν’ απολογηθούν για το χρώμα τους ή τη
θρησκεία τους. Ν’ απολογηθούν γιατί γεννήθηκαν στη σκοτεινή πλευρά του
φεγγαριού.
Τον μαύρο ηθοποιό από το Μαλί Habib Dembele, πρωτοείδα ως Αμλετ στο «La
Tragedie d’ Hamlet” του Πήτερ Μπρουκ το 2002 στο Παρίσι. Ηταν ένας Αμλετ
που δεν είχε καμμία σχέση με το μαλθακό διανοούμενο που έχουμε συνηθήσει.
Αντίθετα ήταν ένα πλάσμα που κινείτο με τη χάρη και την καχυποψία του
αιλουροειδούς, περισσότερο με το ένστικτο, παρά με τη λογική.
Και εδώ παρέα με τον Πίτσο Γόμπα Κονγκα από το Κογκό (και οι δύο έπαιζαν
στο “Tierno Bokar”) «παρέστησαν» όχι μόνο τους ρόλους τους, αλλά το ίδιο
το έργο, σα μια χορογραφία, όπου το σώμα ήταν αυτό που παρήγαγε ρυθμό και
μελωδία σε μια αυτοσχεδιαστική αφήγηση της ιστορίας.
ΑΘΗΝΑ 5-6-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ