«ΟΘΕΛΛΟΣ» του ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ
από το Θέατρο του Ν. ΚΟΣΜΟΥ
σε Σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου
Πρωταγωνιστής στην παράσταση του Β. Θεοδωρόπουλου δεν είναι ο Οθέλλος,
αυτός ο Μαύρος αξιωματούχος της Βενετίας που κερδίζει την αγάπη της λευκής
και άσπιλης Δυσδαιμόνας, αλλά ο Ιάγος. Δεν είναι τόσο η «ζήλεια» του
Οθέλλου αλλά ο «φθόνος» του Ιάγου που ανατέμνεται.
Δεν καταλάβαμε όμως γιατί επέλεξε να «δει» το έργο ως μαύρη κωμωδία και τον
Ιάγο ως απόγονο του θεατρικού προσώπου του μηχανοράφου υπηρέτη με ό,τι
γελοίο έχει προσδώσει σ’ αυτό το πρόσωπο η Κομμέντια ντελ άρτε, χωρίς όμως
το συμπαθητικό του πρόσωπο.
Ετσι με την επιλογή ήδη του Γεράσιμου Γενατά (Ιάγος) που έρχεται κατ’
ευθείαν από την θεατρική αλλά και τηλεοπτική φαρσοκωμωδία, το αποτέλεσμα
ήταν το αναμενόμενο. Ο μοχθηρός, ραδιούγος και ευφυής Ιάγος που κινείται
στα παρασκήνια της εξουσίας και επιβάλλει καταστάσεις, αντί να καταδεικνύει
την τραγική ευμεταβλητότητα της ανθρώπινης φύσης, μεταφέρει ευφρόσινο
γέλωτα στους θεατές τόσο, που η δραματική κατάληξη με τη δολοφονία της
Δυσδαιμόνας να μην είναι τίποτε άλλο παρά μια φάρσα σαν να παρακολουθούν το
τηλεοπτικό σήριαλ «Εγκλήματα».
Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα περιττεύει να μιλήσουμε για τον «Οθέλλο» του
Αιμίλιου Χειλάκη που ίσως φανεί πιο τυχερός στο μέλλον, αλλά και για την
Αθηνά Μαξίμου που «είδε» την Δυσδαιμόνα ως μία αφελή Biby Bo.
Και για να σοβαρευτούμε, περιμένουμε από τους σκηνοθέτες μας να
αντιμετωπίσουν τα κλασσικά κείμενα είτε εντελώς αιρετικά και ρηξικέλευθα,
είτε ν’ ακολουθήσουν την κλασσική παράδοση (με ο,τι αυτή απαιτεί) άλλως έχω
την αίσθηση ότι τα μουτζουρώνουμε.
ΑΘΉΝΑ 25-9-06