ΣΟΦΟΚΛΗ «ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ ΚΑΙ ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ» σε μετάφραση Γιάννη
Λιγνάδη – Ρούλα Πατεράκη και διασκευή – σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη
Τη Ρούλα Πατερ’ακη την έχουμε γνωρίσει ως μία σκηνοθέτιδα με ανατρεπτική
ματιά σε σύγχρονα κυρίως έργα.
Όμως με την αρχαία τραγωδία δεν είχε έως τώρα ασχοληθεί, επομένως κατά
τεκμήριο δε γνωρίζει τους ειδικώτερους κώδικες αυτού του είδους, απαραίτητο
όρο ακόμα και για να τους παραβιάσει.
Στην προκειμένη περίπτωση, η μόνη ειδικώτερη συμβολή της ήταν να ενώσει τα
δύο έργα σε μία παράσταση.
Από κει και πέρα έδειξε πλήρη αμηχανία ακόμα και σύγχιση ως προς όλα τα
αισθητικά ζητήματα που προκύπτουν από μία σύγχρονη ανάγνωση αυτών των δύο
έργων που ο μύθος τους, (ο μύθος του Οιδίποδα) όχι άδικα θεωρείται ως ο
μεγαλύτερος διανοητικός μύθος του δυτικού πολιτισμού.
Και το πρώτο στο οποίο απέτυχε ήταν η διαχείριση του χορού.
Από πού κι ως πού ο χορός των Αθηναίων πολιτών να εμφανισθεί στον Οιδίποδα
επί Κολωνώ ως θίασος μοναχών Σαολίν, σκυφτοί και μίζεροι, διαβάζοντας από
κείμενο πρόβας τα λόγια του;
Και στον Οιδίποδα Τύραννο να εμφανισθεί με ράσα και κουκούλες καπουτσίνων
καλογέρων, θυμίζοντας, όπως η λαϊκή μεσαιωνική φαντασία μας έχει μεταφέρει
την εικόνα του χάρου;
Καμμία μελωδία καμμία τονικότητα, χάθηκαν μουσικά και ποιητικά όλα τα
υπέροχα χορικά του Σοφοκλή (ανύπαρκτη και η μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού).
Αδικήθηκαν όλοι οι καλοί ηθοποιοί, η Καριοφυλλιά Καραμπέτη ως πολεμήστρια
Ζίνα, κραύγαζε διαρκώς και διασώθηκε μόνο στον μονόλογό της μετά το θάνατο
του Οιδίποδα, αλλά το μεγάλο ναυάγιο ήταν ο Οιδίποδας του Μιχαήλ
Μαρμαρηνού. Κουτσός με βαρίδια στα πόδια ακόμα και ως Τύραννος, θυμωμένος
κι αυτός και ισότονος σε όλο το έργο. Κρίμα.
ΑΘΗΝΑ 15-9-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ