«ΟΛΟΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ» (Το σύνδρομο της Γουέντυ) από την Ανχέλικα
Λίντελ, στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών
Την χαρακτήρισαν μια «οργισμένη Σάρα Κέην», προβοκατόρισσα, μια σκηνική
δαιμόνισσα, μάγισσα, θεατρική ροκ σταρ, αντι-ηρωίδα που γίνεται ο καθρέφτης
της «αρχαίας σκουριάς» που μας κατατρώει όλους, μια μεταμοντέρνα απόγονο
του Αρτώ που με τη σωματικότητά της εκθέτει τις πληγές της ψυχής της,
δίνοντας ακόμα νόημα στην έννοια της θεατρικής πρωτοπορίας και πολλά άλλα.
Στην πραγματικότητα η Ανχέλικα Λίντελ είναι μία performer στη γραμμή αυτού
που εδώ και πολλά χρόνια ονομάζεται «θέατρο στα μούτρα», ή αυτό που έχει
γίνει γνωστό από την δεκαετία του 1970 ως «βρίζοντας το κοινό».
Δεν ξέρω αν το μεσοαστικό (ακόμα και εν μέσω κρίσης) κοινό του Φεστιβάλ που
χειροκροτούσε την εκστασιασμένη και πυρακτωμένη Ανχέλικα ενώ αυτή
αυνανιζόταν ή εκτόξευε την απαξία της «στο πλεόνασμα αξιοπρέπειας» που
ταλανίζει τον κόσμο σε έναν παραληρηματικό μονόλογο, σοκαρίστηκε από την
αυθάδεια της καλλιτέχνιδος. Εχω μόνιμα την αίσθηση τα τελευταία χρόνια (την
ίδια έχω κι όταν παρακολουθώ τη δική μας αμαρτωλή Λένα Κιτσοπούλου), ότι
πλέον ο «καλός ο μύλος όλα τα αλέθει». Καμία ψυχική μετατόπιση συμβαίνει
πλέον από κανένα θέατρο της δήθεν «σκληρότητας». Διότι μάλλον η ίδια η
πραγματική ζωή είναι πιο σκληρή.
Τι κι αν η Ανχελα δεν είναι παρά μια μικρή Λίντελ, δηλαδή το κοριτσάκι που
ενέπνευσε στο Λιούις Κάρολ την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». Μια
κακοποιημένη από τη μητέρα της μικρή Αλίκη που κατανοεί τη σεξουαλικότητά
της ως βασανισμό και την θηλυκότητά της ως εγκατάλειψη. Τι κι αν η δική της
Γουέντυ δεν είναι παρά μια υστερική γυναίκα που δεν λέει να εγκαταλείψει το
ναρκισσισμό της. Η Ουτόγια της Νορβηγίας, εκεί που 69 νέοι δολοφονήθηκαν το
2011 από έναν μανιακό φασίστα, μπορεί να της δίνει την έμπνευση για ένα
νησί του Πήτερ Παν, αλλά η πραγματικότητά του είναι πιο σκληρή από τους
σκηνικούς της ακροβατισμούς.
Γι αυτό τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της παράστασής της ήταν οι
επαναλαμβανόμενοι στίχοι του Γουόρντσγουορθ που έδειχναν την εμμονή της με
τη χαμένη νιότη(«τίποτα δεν μπορεί να φέρει πίσω τις ώρες της λάμψης στο
γρασίδι»), το τραγούδι της Νάταλι Γουντ από την ταινία του Ελία Καζάν
«Splendor in the Grass” και το ζευγάρι των ηλικιωμένων Κινέζων που χορεύει
συνεχώς βαλς, υπό τους ήχους μια πραγματικά ωραίας ζωντανής ορχήστρας. Αλλά
γι αυτά δεν χρειάζονταν δυόμισι ώρες.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ