«ΟΛΟΦΕΓΓΑΡΟ» με την Κερασία Σαμαρά, στο θέατρο «ΕΝΑΣΤΡΟΝ»
Την περασμένη Παρασκευή, με την πανσέληνο του Απρίλη επώδυνα ακόμα αισθητή,
παραμονή Πρωτομαγιάς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να καρπώνεται το
σώμα μιας ολάνθιστης άνοιξης που έως τότε οι αφελείς πιστεύαμε ότι μας
ανήκει για πάντα, βρέθηκα στο «ΕΝΑΣΤΡΟΝ», το μικρό θεατράκι της οδού
Μπουμπουλίνας (άλλος συνειρμός κι αυτός), να παρακολουθώ την Κερασία Σαμαρά
να συνομιλεί με το φεγγάρι.
Και ξαφνικά εκεί που παρακολουθούσα την ευαίσθητη φιγούρα της να κινείται
σαν κούκλα γύρω από ένα νοητό μουσικό κουτί που άνοιγε και σκόρπιζε τις
μουσικές του Χατζηδάκι, του Θεοδωράκη, του Πλέσσα, του Ξαρχάκου, ακόμα και
του Μωράκη, και την ίδια να τραγουδάει και ν’ απαγγέλει Παπαδιαμάντη και
Λόρκα και Καμύ και Σολωμό και Καβάφη και Καραντώνη και Παππά , ένοιωσα πού
οφείλεται η ήττα μας. Η ήττα της κοινωνίας.
Στο ότι επί 36 χρόνια (από την μεταπολίτευση έως σήμερα) δεν υπερασπίσαμε
ούτε τα τραγούδια μας ούτε τα ποιήματα . Τα χρησιμοποιήσαμε ναι, τα
καταναλώσαμε ναι, αλλά δεν τα γευθήκαμε. Γιατί οι ήχοι και τα λόγια
χρειάζονται το οξυγόνο μιας παλλόμενης ζωής, ενώ εμείς τα κλείσαμε στα
μουσικά κουτιά της παιδικής μας ηλικίας, πιστεύοντας ότι αρκούσε η
νοσταλγία της ύπαρξής τους για να μείνουν ασφαλή και να μην τα κλέψουν.
Προδώσαμε λοιπόν έτσι, βολεμένοι στον καινούργιο καναπέ τον αγορασμένο με
πιστωτική κάρτα και τους ποιητές και τους μουσικούς μας. Γι αυτό μας
λείπουν αφάνταστα σήμερα τα αιχμηρά σχόλια του Χατζηδάκι της δεκαετίας του
1980. Γιατί τότε δεν τον ακούσαμε. Κάναμε μόνο δημόσιες σχέσεις μαζί του.
Ολη η παράσταση, με την καλλίφωνη Κερασία Σαμαρά να αποδεικνύει την γκάμα
του ταλέντου της, απέπνεε μια Ελλάδα παλιά , γεμάτη συναισθήματα, μυρωδιές
και μελωδίες, έναν ερωτικό παγανισμό καταγόμενο από καταβολής αρχαίων
μαρμάρων, πριν η σκουριά τα μαγαρίσει όλα. «Πτωχή πλην τιμία», όπως έλεγαν
και οι ήρωες των ταινιών του 1950. Πώς τα καταφέραμε και να φτωχύνουμε και
η τιμιότητά μας να αμφισβητείται; Πώς επιτρέψαμε την «Ελλάδα της μίζας» να
στείλει στους τοκογλύφους έναν περήφανο λαό που δε χρωστάει τίποτε και σε
κανέναν;
Και γιατί να χρεωθεί την αθλιότητα της εξουσίας ο φίλος μου ο Στράτος ο
Στασινός που έγραψε τους στίχους «σ’ ένα μαντήλι κέντησα» για το τραγούδι
του Ν. Κηπουργού (ακούγεται στην παράσταση), και που πέθανε πρόσφατα
πικραμένος και κατάχρεος γιατί θέλησε να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ για τη
γενέτειρά του την Ηπειρο και μια ταινία για τις νεράϊδες της (Πέρα από τη
Λίμνη);