ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)
«ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
από το Βερολινέζικο πρωτοποριακό θέατρο Scha¨ubuhne am Lehniner Platz
σε Σκηνοθεσία Τόμας Όστερμαϊερ
Προσήλθαμε στην παράσταση προκατειλημμένοι θετικά από την «Νόρα» που
είχαμε ήδη παρακολουθήσει και που πραγματικά μας είχε κερδίσει με την
ρηξικέλευθη σκηνοθεσία του Τόμας Οστερμαϊερ.
Εισήλθαμε στο χώρο και οι ηθοποιοί μας υποδέχθηκαν ως καλεσμένους στο πάρτυ
που είχαν στήσει. Ένα πάρτυ με πολλή ζωντανή μουσική, ποτό και
σκανταλιάρικη διάθεση. Και η παράσταση άρχισε με την αίσθηση ότι συνεχίζαμε
να παίρνουμε μέρος στο εξελισσόμενο πάρτυ.
Τότε ένας ηθοποιός ξεγυμνώθηκε, φόρεσε στο ανδρικό του μόριο μία θεατρική
μάσκα από το στόμα της οποίας εξήρχετο το πέος του και μας προειδοποίησε
ότι δεν θα περάσουμε το βράδυ μας τόσο ανώδυνα .
Με προφανή στόχο να σοκάρει το κοινό και να προκαλέσει κάποια έντονα
ερεθίσματα, ο σκηνοθέτης μετέφερε το Σαιξπηρικό όνειρο, το παιγνίδι των
μεταμφιέσεων και τον μάγο έρωτα, στη σύγχρονη εποχή της απόλυτης
σκληρότητας.
Ετσι το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη, όπου η παιδική ηλικία πόρρω απέχει
από την αθωότητα, ο παράδεισος της παιδικής ηλικίας δεν υπήρξε ποτέ και η
κόλαση συντροφεύει τον άνθρωπο από τη γέννησή του. Το σαιξπηρικό δάσος
ενέχει το ρόλο του σκοτεινού υποσυνείδητου και ο έρωτας γίνεται σκέτος
βιασμός, το παιγνίδι παγίδα θανάτου και αντί για τη συμφιλίωση των δύο
φόλων, το θυλικό δεν είναι παρά ένα αρπακτικό με στόχο τον ευνουχισμό του
αρσενικού. Μία κατάσταση που ο Φρόυντ θα ονόμαζε καθήλωση στην παιδική
ηλικία , με μπόλικα οιδιπόδεια συμπλέγματα και το τραύμα από την
ευνουχιστική μητέρα ζωντανό και υπαίτιο της σκληρής ενηλικίωσης. Δεν
παίζαμε λοιπόν «στα ψέμματα», ήταν και παραμένει στόχος μας η εξόντωση του
άλλου.
Μετά από αυτό φωτίστηκε και η σύλληψη του σκηνοθέτη για τη « σημερινή
Νόρα». Θα διακινδύνευε δηλαδή κανείς την άποψη ότι αυτή η αντίληψη αποτελεί
και την καθήλωση του ίδιου του σκηνοθέτη.
Η ομάδα των ηθοποιών-χορευτών-τραγουδιστών-μουσικών άψογη, φαίνεται ότι
μοιράζεται την ίδια αισθητική άποψη για ένα σύγχρονο «θέατρο της
σκληρότητας» και γι αυτό απέδωσαν με αυταπάρνηση και καλλιτεχνική
τελειότητα τον «εφιάλτη καλοκαιρινής νύχτας» που παρακολουθήσαμε.
ΑΘΗΝΑ 10-7-06