«ΟΡΕΣΤΗΣ» του Ευρυπίδη από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε Μετάφραση
Γιώργου Χειμωνά, Σκηνοθεσία Σλόμπονταν Ούνκοβσκι και Δραματουργική
επεξεργασία Γκάγκα Ρόσιτς
Η παράσταση αυτή ως εκ θαύματος δεν προκάλεσε την μήνιν των κριτικών και
μερίδας του κοινού, αλλά μόνον τις φαιδρές αντιδράσεις ακροδεξιών κύκλων
της Βορείου Ελλάδας, λόγω της εθνικότητας του σκηνοθέτη. Απαγορεύεται να
αγγίζουν την αρχαία τραγωδία οι καλλιτέχνες της FYROM, επίσης η παγκόσμια
πολιτιστική κληρονομιά δεν αφορά λαούς που δεν εγκρίνουμε. Φαντάζομαι ότι
απαγορεύεται και στους κατοίκους της Γεωργίας να διαβάζουν Ντοστογιέφσκι!!!
Για να σοβαρευτούμε όμως, ο σκηνοθέτης προσπάθησε να αναγνώσει το έργο μέσα
από την αιματηρή βαλκανική εμπειρία των τελευταίων είκοσι περίπου χρόνων.
Ο Ορέστης δρα εν μέσω της τρέλλας, του τρόμου και του φόβου των σύγχρονων
σφαγών. Ετσι στο τέλος της παράστασης , μετά την παρωδία της παρέμβασης του
από μηχανής θεού Απόλλωνα,(κάτι σαν σύγχρονο ρεάλιτυ σοου), η σκηνή μένει
γεμάτη πτώματα ως η θεϊκή παρέμβαση να φτάνει πολύ αργά.
Επρόκειτο για μια έντιμη πρόθεση που καλλιτεχνικά στηρίχθηκε από καλούς
ηθοποιούς:
Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος ενσάρκωσε έναν συγκινητικό Ορέστη που ισορροπούσε
στο τεντωμένο σκοινί μεταξύ παράνοιας, τρόμου και ευάλωτου ψυχισμού, η
Λυδία Φωτοπούλου έπαιξε την Ηλέκτρα ως αγρίμι με τον γνωστό της βέβαια
ψυχολογισμό, ενώ η Αγγελική Παπαθεμελή ξεχώρισε δίνοντας στον Φρύγα μία
νότα θεάτρου του παραλόγου. Ενστάσεις διατηρώ για την εμφάνιση της Ναταλίας
Δραγούμη, τόσο για την ερμηνευτική της επάρκεια, όσο και για την επιλογή να
θυμίζει κάτι από σταρ στυλ Μαίρης Αρώνη. Ο χορός χρησιμοποιήθηκε
περισσότερο ως πλάτη και μέρος του σκηνικού, δείγμα αμηχανίας για την
αισθητική του εκμετάλλευση.
ΑΘΗΝΑ 29-9-08
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ