«Ορνιθες» του Αριστοφάνη σε Σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου από τη «ΣΤΕΓΗ
ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ»
Εάν η παράσταση του Κουν έφερε στα μέσα του 20ου αι., με κώδικες λαϊκούς,
μια άκρως «πολιτικοποιημένη» Νεφελοκοκκυγία, ο Καραθάνος στην αντίπερα
όχθη, στηρίχθηκε στην βασική ιδέα του Αριστοφάνη, την επεξεργάστηκε κατά το
δοκούν και μας παρέδωσε μια ψυχεδελική «πολιτεία», όπου οι αντιθέσεις
εξαλείφονται, οι «αγώνες» εξαφανίζονται και στο αιώνιο κυνήγι της ουτοπίας,
ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με τους θεούς και τους δαίμονες, με τη φύση και τα
όνειρά του.
Ένα ιδεαλιστικό παιγνίδι που βίωναν οι ηθοποιοί επί σκηνής και καλούσαν
τους θεατές να πάρουν μέρος. Εικαστικά παρέπεμπε σε μια χαμένη Εδέμ, όπως
απεικονιζόταν σε παλιές χαλκομανίες ο παράδεισος και η έξοδος των
πρωτοπλάστων, ή η απεικόνιση σε παλιά έγχρωμα περιοδικά της Γενοβέφας,
μόνο που στο σύγχρονο κόσμο όλο αυτό το πανηγύρι από πλαστικά δέντρα φέρνει
και προς Ντίσνευλαντ, ενώ νερά πέφτουν ως καταρράχτες στη Γαλάζια λίμνη.
Από κει και πέρα ο Καραθάνος ξετυλίγει τον πληθωρισμό του, ενσωματώνοντας
τις πιο διαφορετικές φόρμες, από το θέατρο του παράλογου, (ο ίδιος στον
Πεισθέταιρο και με τον Σερβετάλη σαν Ευελπίδη εισέρχονται στη σκηνή σαν να
παίζουν το περιμένοντας τον Γκοντό), το μουσικό θέατρο, το χορόδραμα
(εξαιρετική η δουλειά της Αμαλίας Μπένετ) έως τα μεταμοντέρνα γκαγκς με
τους τουρτοπόλεμους (δικές του πια εμμονές) και μια «Ιρις» Βραζιλιάνα
χορεύτρια.
Αισθητικά, εάν αφαιρέσουμε τον υπερπληθωρισμό που πλάτειαζε το έργο
θολώνοντας τις γραμμές του και ακυρώνοντας έναν κεντρικό άξονα, το θέαμα
είχε στιγμές συγκίνησης, ενσωματώνοντας αρμονικά ως Αηδόνα μια γυναίκα –
νάνο (Βασιλική Δρίβα) και ως Δία τον παρα- Ολυμπιονίκη Γάννη Σεβδιακλή .
Το ατού του βέβαια ήταν και ο οργανικά δεμένος θίασος με τον Χρήστο Λούλη
(Εποψ/Τηρέας) να επιβεβαιώνει το υψηλό επίπεδο ερμηνείας του, τον Αγγελο
Παπαδημητρίου τη Φωτεινή Μπαξεβάνη και τους άλλους.
Θεωρώ τέλος πως αξίζει τον κόπο, να τιθασεύσει ο Νικος Καραθάνος τις
εμμονές του και να ξαναδουλέψει για να καθαρίσει τις γραμμές του έργου του,
επαναλαμβάνοντας το εγχείρημά του
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ