«Ο,ΤΙ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ» ή ΤΙ ΕΙΔΕ Ο ΜΠΑΤΛΕΡ ΤΗΝ «ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΝΥΧΤΑ».
ΣΑΙΞΠΗΡ ΚΑΙ ΟΡΤΟΝ σε Σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, στο Θέατρο Αλίκη
Στον φανταστικό κόσμο της Ιλλυρίας τα πάντα μπορούν να συμβούν. Η Βιόλα
μπορεί να είναι ταυτόχρονα ο Σεζάριο και ο Σαμπάστιαν, η «έφηβος – κόρη»
της Ελισαβετιανής εποχής, όπου ο έρωτας και ο πόθος περνάει άνετα από το
αγόρι στο κορίτσι και αντίστροφα. Στην ώριμη αυτή ρομαντική κωμωδία ο
Σαίξπηρ, παίζει με την παρενδυσία και τη φύση του έρωτα, ξορκίζοντας το
φόβο από τις ταραχές της ιστορίας με τη χαρά της ζωής, το παιγνίδι του
έρωτα και την αναγέννηση, με την ελαφριά μελαγχολία της συνείδησης της
ματαιότητας του πάθους, του αναγκαίου τέλους πριν την καινούργια αρχή.
Απ αυτόν τον φανταστικό χαρούμενο κόσμο με το happy end ο σκηνοθέτης μας
εκβάλλει στον παράλογο αστικό κόσμο και τα άγρια αστεία του Τζον Ορτον.
Τι συνδέει τα δύο έργα; Φαινομενικά μόνο το τέχνασμα της παρενδυσίας, οι
γυναίκες που μεταμφιέζονται σε άνδρες .Αισθητικά ο σκηνοθέτης είδε τον
κόσμο του Σαίξπηρ με τα μάτια της ποπ κουλτούρας των sixties, υπό το πρίσμα
του κόσμου των Beatles και της αγγλοσαξονικής κουλτούρας του τέλους της
δεκαετίας του ’60, στην οποία ο Ορτον πρωταγωνιστεί σοκάροντας τους
συντηρητικούς ομοεθνείς του, όπως άλλωστε και οι ίδιοι οι Beatles, με τους
οποίους σχεδίαζε να συνεργασθεί για τη δημιουργία μίας ταινίας, αλλά τον
πρόλαβε ο αδόκιμος θάνατός του. Γενικά το θέμα της σεξουαλικότητας, της
αμφιφιλoφυλίας και της ομοφυλοφιλίας, ήταν ένα ταμπού για τους αγγλοσάξονες
που άρχισε βίαια να σπάει την δεκαετία του 1960, με την τέχνη να
πρωτοστατεί.
Οι πρωταγωνιστές της «δωδεκάτης νύχτας» κατά την σκηνική οπτική του
Μοσχόπουλου, μοιάζουν να ξεπηδούν από το διάσημο μουσικό Αλμπουμ των
Beatles “Sgt Pepper’s Lonely Club Band”, ένα χαρούμενο συνοθύλευμα νέων που
αντιμετωπίζουν τα δρώμενα με διάθεση εικοκλαστική , ανατρεπτική, χιούμορ
και σαρκασμό και κυρίως με ειρωνεία της μεγαλοστομίας που φέρνει μια
διάθεση γλυκιάς μελαγχολίας. Στοιχεία που συναντάμαι και στην ποπ κουλτούρα
που προαναφέραμε ενώ τα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ παραπέμπουν ακριβώς
σ’ αυτό.
Χρήστος Λούλης, Νίκος Καραθάνος, Αργύρης Ξάφης, Ιωάννα Παππά και οι άλλοι
άξιοι ηθοποιοί , σαν μια ομάδα άριστα ενορχηστρωμένη, έχτισαν επί σκηνής
την ονειρική ή μήπως και κρυφοεφιαλιτική ατμόσφαιρα που επιθυμούσε ο
σκηνοθέτης, προετοιμάζοντας έτσι και την μετάβαση στο επόμενο έργο, επί του
οποίου περισσότερα στο επόμενο σημείωμά μας.