«Ο ΑΔΑΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΦΡΩΝ» του Τόμας Μπέρνχαρντ, σε Μετάφραση Γιώργου Δεπάστα
και Σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα, στο θέατρο του Ιδρύματος Κακογιάννη
Ο Γιάννος Περλέγκας φέρνει και πάλι στη Σκηνή τον αγαπημένο του Αυστριακό
συγγραφέα, αυτόν που το κοινό του καιρού του αντιμετώπισε με εχθρότητα,
γιατί ένιωθε ότι ο δε βάλλει μόνο κατά ενός συστήματος που δεν τον αφορά,
αλλά χτυπάει και το ίδιο.
Φυσικά μόνον έναν πρώην ιατροδικαστής όπως ο Γιώργος Δεπάστας θα μπορούσε
τόσο καίρια και με ζωντανά ελληνικά, να μεταφράσει αυτήν την φιλοσοφική
κωμωδία που καταγγέλλει τόσο την επιστήμη όσο και την βαριά πολιτιστική
βιομηχανία μιας χώρας , εν προκειμένω την όπερα και την πολιτισμένη
Αυστρία, χρησιμοποιώντας ως τεχνοκριτικό έναν ιατροδικαστή που παραδίδει
μαθήματα ανατομίας, πάνω σε ένα πτώμα – καλλιτεχνικό προϊόν.
Η ηρωίδα του έργου, διάσημη σολίστ κολορατούρας, έχει ερμηνεύσει 222 φορές
το ρόλο της Βασίλισσας της Νύχτας στην όπερα του Μότσαρτ «Μαγεμένος Αυλός»,
γεγονός που την έχει ήδη στειρώσει, λειτουργώντας και η ίδια ως μια
φάμπρικα, για να δικαιώσει έναν μέθυσο, τυφλό πατέρα που τη χειραγωγεί
διαρκώς και την πουλά ως πολύτιμο προϊόν.
Τα πρόσωπα του Μπέρνχαρντ κινούνται μεταξύ ρεαλισμού και φάρσας, μεταξύ
τύπων και γκροτέσκου σαν «τα άτομα χωρίς ιδιότητες» του Μούζιλ και ο
Γιάννος Περλέγκας που κρατά το ρόλο του ιατροδικαστή με μια παράλογη
ακρίβεια και καθαρότητα, τους κίνησε μέσα σε ένα διαμερισματοποιημένο από
κύβους γκρίζους, χώρο, σαν μαριονέττες, με την Μπεκετική φιγούρα του πατέρα
(Χρήστος Μαλάκης) να κυριαρχεί, δίνοντας στο πολυτελές γεύμα που
επακολουθεί της παράστασης, μια σπλάτερ χροιά, παρότι θυμίζει το «Πάρτυ»
του Πήτερ Σέλλερς .
Θεωρώ ότι η Ανθή Εθστρατιάδου βρέθηκε στην καλύτερη στιγμή της (Βασίλισσα
της νύχτας) καθώς και ο Γιάννης Καπελέρης με την Μπρεχτική του παρουσία.
Μια θεατρική δουλειά που προϋπέθετε πολύ γνώση, πολύ δουλειά, πολύ ταλέντο,
για ένα έργο ενός συγγραφέα που με εκνευρίζει πρέπει να πω, αλλά μάλλον
αυτός είναι και ο στόχος.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ