«Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΓΑΛΙΛΑΙΟΥ» του Μπ. Μπρεχτ, σε Μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου,
Σκηνοθεσια Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και Μουσική σύνθεση Χανς Άισλερ, από το
Εθνικό Θέατρο
Παρουσιάζει ενδιαφέρον το γεγονός ότι φέτος δύο ξεχωριστοί θεατρικοί
οργανισμοί, ο ένας το ΔΗΠΑΘΕ Πάτρας και ο άλλος το Εθνικό θέατρο, επέλεξαν
να εντάξουν στο ρεπερτόριό τους αυτό το κλασσικό έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Ένα έργο που ο κορυφαίος Γερμανός συγγραφέας αντλώντας το υλικό του από την
περίφημη και επώδυνη σύγκρουση του Γαλιλαίου με την Ιερά εξέταση σχετικά με
τη θέση της γης στο ηλιακό σύστημα και την απόρριψη του πτολεμαϊκού
συστήματος, καταθέτει τις ιδέες του για τη χειραγώγηση της γνώσης και των
επιστημόνων από την εξουσία και για την ευθύνη της επιστήμης απέναντι στην
κοινωνία.
Ο ίδιος έχει γράψει περίφημα κείμενα παρατηρήσεων για το έργο του αυτό που
όπως έχουμε αναλύσει και σε προηγούμενο κείμενο, γράφτηκε σε δύο εκδοχές, η
πρώτη το 1938 στη Δανία εν όψει της ανόδου του Χίτλερ και η δεύτερη, αυτή
που πλέον παίζεται , αποτελεί διασκευή μετά την εμπειρία του Β’ Παγκόσμιου
πολέμου και την ατομική βόμβα της Χιροσίμας και αντανακλά τον προβληματισμό
του για την ευθύνη των επιστημόνων απέναντι στα ίδια τους τα δημιουργήματα
και την κακή τους χρήσης από την εξουσία.
Γράφει λοιπόν ο ίδιος στον πρόλογο στην αμερικάνικη διασκευή: «Η ατομική
εποχή, έκανε το ντεμπούτο της στη Χιροσίμα, όταν η δουλειά μας βρισκόταν
στη μέση… Η κόλαση που εξαπολύθηκε από τη μεγάλη βόμβα έβαζε σε
διαφορετικό, οξύτερο φως, τη διαμάχη του Γαλιλαίου με την εξουσία»…Είχε
γίνει ύβρις το να ανακαλύπτει κανείς κάτι».
Ένα θέατρο σαν του Μπρεχτ που θεατροποιεί μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, ένα
ουσιαστικά φιλοσοφικό θέατρο που παράλληλα δομήθηκε σε μια νέα φόρμα αυτή
της «αποστασιοποίησης», θέτοντας το θεατή μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα και
καλώντας τον να σκεφτεί με καινούργιο μάτι τα δρώμενα , αποτελεί πάντοτε
μια πρόκληση για τον κάθε Σκηνοθέτη.
Και εάν στην παράσταση της Πάτρας ο μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν ο Κώστας
Καζάκος, στην παράσταση του Εθνικού ο πρωταγωνιστής ήταν η ίδια η
σκηνοθεσία και η σκηνογραφία.
Μια σκηνοθεσία σε τόνους γκρι, μαύρου και κόκκινου, μια ευφυή χρήση των
«κόκκινων πλαστικών γαντιών των καθαριστριών» που σήμαιναν την ταξική
καταγωγή αλλά και το αίμα στα χέρια των επισκόπων της Ιεράς εξέτασης.
Αρτιος 18μελής θίασος με τον Χρήστο Στέργιογλου έναν είρωνα Γαλιλαίο, σε
ένα σκηνικό που παλινδρομούσε κυκλικά σαν μια εξομοίωση του σύμπαντος, με
τη μουσική διασκευή του Νίκου Κυπουργού να μας φέρνει σαν καινούργια τα
υπέροχα τραγούδια του ΄Αισλερ και να μας θυμίζουν όλα αυτά τι είναι το
μεγάλο θέατρο