«Ο ΔΗΜΙΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ» του Ιρβιν Γιάλομ, Σε Σκηνοθεσία Κώστα Γάκη στο «Ιδρυμα
Κακογιάννη»
Η μόδα του φαινομένου «Γιάλομ» στην Ελλάδα συνεχίζεται και συνδυάζεται με
τη μόδα μιας γενικής ενασχόλησης με την εκλαϊκευμένη ψυχανάλυση.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση το αφήγημα αφορά στην εμμονή μιας διαταραγμένης
70χρονης με έναν πολύ νεότερό της ψυχαναλυτή, ο οποίος, πριν οκτώ χρόνια,
ύστερα από μία ερωτική ιστορία 27 ημερών, απομακρύνθηκε από κοντά της,
αφήνοντάς της το μοιραίο σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συναίσθημα της
ματαίωσης.
Ο χρόνος, οι σχέσεις, τα ζωτικά ψεύδη, η αξία της αλήθειας, η συμφιλίωση με
τη φθορά και το γήρας, όλα τέλος πάντων που ταλανίζουν το ανθρώπινο είδος
μέσα στους αιώνες της πολιτισμικής του ύπαρξης, θίγονται μέσα σ’ αυτό το
αφήγημα που εξετάζει μία ερωτική νεύρωση.
Βέβαια η ίντριγκα στην προκειμένη περίπτωση έγκειται στο ότι ο ίδιος ο
Γιάλομ φαίνεται να αμφισβητεί την ίδια του την επιστήμη, εφόσον η ασθενής
του που προσέφυγε σ’ αυτόν για να αντιμετωπίσει τις τάσεις απροθυμίας ζωής,
στο τέλος εμφανίζει σημεία βελτίωσης όχι από τη θεραπεία που της επέβαλε,
δηλαδή από την συμφιλίωσή της με την πραγματικότητα, αλλά από την αποτυχία
της. Διότι η Θέλμα ένοιωσε καλύτερα, όταν με κάποιον τρόπο συνέχισε να
βλέπει τον πρώην εραστή της.
Όμως σ’ αυτό το σημείο ο Γιάλομ μοιάζει να κομίζει γλαύκας εις Αθήνας.
Αρκεί να είχε διαβάσει τον Μαρκές , εκτός όλων των άλλων, που υμνεί τον
απελπισμένο έρωτα γιατί είναι ο πιο δυνατός. Ο δυνατός έρωτας βιώνεται ως
απελπισία και όχι ως ευτυχία. Η ηρωίδα μας δεν θέλει να ζήσει την
πραγματική της ζωή, γιατί απλούστατα αυτή δεν της χαρίζει παρά μια θέαση
προς τον θάνατο που την περιμένει.
Στο θέατρο όμως εν αρχή είναι η σκηνή και η δραματική ανέλιξη του θέματος
και όχι ο λόγος. Ο Κώστας Γάκης για να προσδώσει θεατρικότητα στην αφήγηση,
επιστράτευσε εκτός από τον ψυχαναλυτή και την θεραπευομένη, ένα alter ego
της Θέλμας (τη χορεύτρια που υπήρξε στα νιάτα της) και τη φιγούρα του
νεαρού εραστή της και πάλι με τη μορφή ενός χορευτή. Επίσης video και
τραγούδι.
Ολο αυτό, μαζί με την μετακίνηση των επίπλων από τους πρωταγωνιστές
,δημιουργούσαν όχι μία δραματική κινητικότητα όπως ήταν προφανώς ο στόχος,
αλλά μία σκηνική νευρικότητα που επέτεινε η πληθωρική εκφραστικότητα του
Μηνά Χατζησάββα (στο ρόλο του Γιάλομ).
Γλυκύτατη η παρουσία της Ξένιας Καλογεροπούλου, απόλυτα ενσωματωμένη στο
ρόλο της χειριστικής Θέλμας.
Το τεράστιο ξόανο του Χρ. Παπαδόπουλου προφανώς επιστρατεύτηκε για να
συμβολίσει έναν νεκρό ουσιαστικά σύζυγο και γάμο που συνεχίζει όμως να
επικαθορίζει το βίο της ηρωίδας, αλλά ο συμβολισμός έμεινε μετέωρος εφόσον
από τη δράση το στοιχείο αυτό δεν ανέκυψε.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ