«Ο Δικηγόρος Ντάροου» του Ντέιβιντ Ρίντελς , σε Σκηνοθεσία Νίκου
Χατζόπουλου, Απόδοση και Ερμηνεία του Σταμάτη Φασουλή, στο Θέατρο Δημήτρης
Χορν.
Το παλιό αυτό θεατρικό έργο (γράφτηκε το 1973) , εμπνευσμένο από την
πραγματική ιστορία του αμερικανού δικηγόρου Ντάροου, ήλθε και πάλι στην
επιφάνεια της ευρωπαϊκής θεατρικής σκηνής πρόσφατα, από τον Κέβιν Σπέισι
στο λονδρέζικο Old Vic.
Ισως αυτή η περίοδος οικονομικού ή και άλλων πολέμων που διανύουμε, να
έφερε και πάλι στην επιφάνεια μία προσωπικότητα του τέλους του 19ου και των
αρχών του 20ου αι., που πάλεψε μέσα από την επαγγελματική αλλά και
επιστημονική του ιδιότητα στην υπεράσπιση των φτωχών, των εργατών, των
μαύρων και των αδικημένων. Ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας την «ρητορική»
(με την αρχαιοελληνική έννοια) ως θεατρική φόρμα, αλλά και την αναπαράσταση
κορυφαίων στιγμών των δικαστικών αγώνων, μας μεταφέρει στο Σικάγο των αρχών
του 20ου αιώνα. Μιλώντας για την Αμερική εκείνου του καιρού, του καιρού της
πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίων, την εποχή που ολοκληρώνονταν η κατασκευή
των μεγάλων σιδηροδρομικών γραμμών , την εποχή της απόλυτης εργατικής
εκμετάλλευσης και της κατασκευής του νομικού πλαισίου που καθιέρωνε τα
δικαιώματα του κεφαλαίου, της παραγωγής απόλυτης «υπεραξίας» αλλά και της
δημιουργίας του μεγάλου εργατικού κινήματος των Ηνωμένων Πολιτειών,
αναδεικνύει τον «δικηγόρο» των φτωχών, ως «πρακτικό διανοούμενο» των
υποτελών τάξεων.
Ο Σταμάτης Φασουλής πάλεψε έντιμα με το ρόλο, προσπάθησε να μεταφέρει τη
συγκίνηση, το πικρό χιούμορ και το συναίσθημα ενός παλλόμενου ανθρώπου,
ξεφεύγοντας από τα κλισέ του, μέσα σε ένα εξαιρετικό σκηνικό του
Παντελιδάκη (ένα ανάστατο δικηγορικό γραφείο) που όμως δεν αξιοποιήθηκε
απολύτως.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ