«Ο ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ ΣΤΟ ΣΟΧΟ» του Πάτρικ Μάρμπερ, σε Σκηνοθεσία του Κ.
Μαρκουλάκη στο θέατρο «Χώρα»
Τον Μάρμπερ τον γνωρίσαμε πριν λίγα χρόνια από το έργο του «Closer”
που ανέβηκε αρχικά στο θέατρο «Αμόρε» και κατόπιν από τον Σταμάτη Φασουλή.
Το ζήτημα των σχέσεων των δύο φίλων στη σύγχρονη εποχή των κομπιούτερ, του
Ιnternet και των blogs, δείχνει ν’ απασχολεί τον συγγραφέα, θέτοντας τον
κυνισμό ως ένα στοιχείο αυτών των ερωτικών σχέσεων. Είναι χαρακτηριστικό
ότι στην παράσταση του «Αμόρε» το έργο έσωσε η στυλιζαρισμένη παράσταση και
η φορμαλιστική απεικόνηση που απομάκρυνε τον κίνδυνο μιας βαρετής
νεοηθογραφίας, σε αντίθεση με την συμβατική αντίληψη της σκηνοθεσίας του
Σταμάτη Φασουλή.
Νομίζω ότι ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και σαν σκηνοθέτης και σαν
ερμηνευτής ενός σύγχρονου Δον Ζουάν δεν απέφυγε τον ίδιο κίνδυνο, αφήνοντας
ακάλυπτα τα κενά και τα δραματουρικά προβλήματα του έργου. Ο «Δον Ζουάν στο
Σόχο» κινείται στο ίδιο πλαίσιο προβληματισμού, χρησιμοποιώντας όμως τον
πασίγνωστο μύθο κι έτσι οι συγκρίσεις είναι αυτόματες.
Το έργο του Μάρμπερ, δεν διαθέτει τίποτε από τον προκλητικό αλλά
ενδιαφέροντα φιλοσοφικό ηδονισμό του μολλιερικού πρωτότυπου, ο Δον Ζουάν
του, δεν είναι παρά ένας ρηχός «μουρντάρης».
Νομίζω ότι ο Μαρκουλάκης αυτοπαγιδεύτηκε παίζοντας και τους δύο
φιλόδοξους ρόλους και του σκηνοθέτη και του ηθοποιού. Το έργο θα μπορούσε
με άλλη αντιμετώπιση να μας μεταφέρει τουλάχιστον τον συναισθηματικό
ευνουχισμό της σύγχρονης εποχής, τον πλαστικό «έρωτα», το ηλεκτρονικό
υποκατάστατο.
Αντίθετα μας αφηγήθηκε σχεδόν ρεαλιστικά το σεξουαλικό ξόδεμα ενός
ανθρώπου χωρίς αρχές.
Αδύναμες και οι άλλες ερμηνείες (Κ. Παπαχρόνης, Εβ. Ζημάλη, Θ. Ανδρούτσου,
Δ. Σιγάλα) σαν οι ηθοποιοί να έμειναν υποκριτικά αβοήθητοι.
ΑΘΗΝΑ 12-11-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ